Uzasadnienie
Z. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w niniejszej sprawie.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 26 sierpnia 2010 r. wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący, wobec faktu wymeldowania go z miejsca pobytu stałego, obecnie zamieszkuje czasowo u siostry. Jedynym dochodem skarżącego jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.357, 07 zł brutto miesięcznie, co stanowi netto kwotę 1.713,86 zł. Znaczną część uzyskiwanego dochodu skarżący przeznacza na opłacanie alimentów na rzecz swojego syna w wysokości 700 zł miesięcznie. Wśród kosztów bieżącego utrzymania skarżący wymienił: wydatki z tytułu czasowego przebywania u siostry (m.in. opłata za gaz, światło, wodę, wyżywienie) w łącznej wysokości 800 zł, koszty przejazdu do pracy- 116 zł miesięcznie, opłata za telefon- 25 zł miesięcznie oraz wydatki na lekarstwa ok. 100 zł miesięcznie. Jak wynika z rubryki 7 formularza oraz oświadczenia zawartego w piśmie procesowym z dnia 15 września 2010 r. wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych.
Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący w dniu 15 września 2010 r. nadesłał dokumenty źródłowe potwierdzające jego miesięczny dochód oraz wydatki konieczne.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), ponoszenie przez strony kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Oznacza to, iż podmiot wnoszący skargę powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania, zatem i liczyć się z koniecznością gromadzenia środków finansowych na ów cel. Należy mieć na uwadze, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych należy zaliczyć osoby bezrobotne, samotne, bez stałego źródła dochodu i majątku, a zatem pozbawione środków do życia bądź mające środki, ale bardzo ograniczone, wystarczające na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Analizując sytuację finansową skarżącego uwidocznioną we wniosku oraz nadesłanych przy piśmie z dnia 15 września 2010 r. dokumentach należy stwierdzić, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Wnioskodawca uzyskuje wprawdzie stałe dochody w postaci wynagrodzenie za pracę w wysokości 1713, 86 zł netto miesięcznie, jednak skarżący wykazał, iż ponosi znaczne wydatki związane z bieżącym utrzymaniem. Ponadto należy mieć na uwadze, iż wnioskodawca poza kosztami utrzymania codziennego zmuszony jest do opłacania alimentów na rzecz swojego syna w wysokości 700 zł. Okolicznością potwierdzającą trudną sytuacje finansową skarżącego jest również fakt, iż skarżący nie posiada wolnych środków finansowych, ani majątku, który mógłby spieniężyć w celu pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania.
Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.