Uzasadnienie
W skardze opatrzonej datą 6 czerwca 2014 r. M. T. zamieściła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Do skargi skarżąca dołączyła niepodpisaną kserokopię tegoż wniosku złożonego na urzędowym formularzu.
Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 30 lipca 2014 r. wezwano skarżącą, na adres wskazany w skardze, do podpisania wniosku o przyznanie prawa pomocy lub nadesłania wniosku ponownie wypełnionego na urzędowym formularzu i podpisanego, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania tego załączono urzędowy formularz PPF.
Jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej, przesyłki nie doręczono z powodu nieobecności adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała skarżącą o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 5 sierpnia 2014 r. i awizo powtórne z dnia 13 sierpnia 2014 r.), po czym w dniu 20 sierpnia 2014 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
W myśl art. 252 § 2 tej ustawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Zgodnie z art. 257 powołanej ustawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca w wyznaczonym przez Sąd siedmiodniowym terminie nie wykonała zarządzenia Sądu i ani nie podpisała wniosku o przyznanie prawa pomocy, ani nie nadesłała wniosku ponownie wypełnionego na urzędowym formularzu i podpisanego, co skutkuje pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Ponadto wyjaśnić należy, że w świetle art. 73 § 3 tej ustawy, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 73 § 4 powołanej ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu licząc – w myśl § 3 tegoż artykułu – od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Oznacza to, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki.
Wobec powyższego, wezwanie skierowane do skarżącej, uznać należy za doręczone w dniu 19 sierpnia 2014 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 26 sierpnia 2014 r. Pomimo tego do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia skarżąca nie wykonała zarządzenia Sądu z dnia 30 lipca 2014 r.
Z powyższych względów, na podstawie art. 257 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.