Uzasadnienie
H. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2011 r. Przewodniczący Wydziału IV wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł, należnego od przedmiotowej skargi.
W dniu 18 stycznia 2011 r. H. S. zwróciła się o zwolnienie od wpisu od skargi.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dołączonych do niego dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń z dnia 18 stycznia 2011 r. i z dnia 20 stycznia 2011 r. wynika, że skarżąca jest osobą samotną. Jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura w miesięcznej wysokości 1.062,22 zł netto. Wnioskodawczyni cierpi na liczne schorzenia. W związku z tym, na zakup niezbędnych leków i konieczne zabiegi przeznacza kwotę około 300 zł na dwa tygodnie. Pozostałe środki wydatkuje na niezbędne opłaty, jak rachunki za energię elektryczną i podatki.
Wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania powierzchni 32 m2. Nie ma innych nieruchomość, wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżąca uzyskuje dochód w wysokości 1.062,22 zł miesięcznie. Same wydatki na konieczne leczenie pochłaniają ponad połowę tej kwoty, a z emerytury wnioskodawczyni pokrywa także opłaty mieszkaniowe oraz koszty zakupu żywności i ubrania. Otrzymywane przez nią świadczenie z trudem wystarcza więc na pokrycie niezbędnych wydatków.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że nie posiadając ani zasobów pieniężnych, ani wartościowych przedmiotów, H. S. nie jest w stanie poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania.
W konsekwencji należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.