Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się skarżący – M. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jego rodzina przebywa obecnie na terytorium RP, zaś on sam nie ma na terytorium [...] żadnych powiązań o charakterze rodzinnym i życiowym. Podnosi, że w związku z negatywną decyzją dotycząca zezwolenia na osiedlenie się jego pobyt na terytorium RP stał się nielegalny, a wykonalność zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę ponieważ, jak wywodzi, w każdej chwili może być deportowany z terytorium Polski. Fakt ewentualnej deportacji spowoduje, że nie będzie mógł brać udziału w postępowaniu sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania jest bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).
Decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest właśnie takim aktem, który nie nadaje się do wykonania, z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu wnioskodawcy z terytorium RP, nie nakłada na niego również takich obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.
W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.