Uzasadnienie
W skardze z dnia 21 lipca 2011 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...], wymierzającej skarżącej karę pieniężną w wysokości 1.933.976,00 zł za naruszenie warunków odprowadzania ścieków do środowiska, określonych w pozwoleniu wodnoprawnym decyzją Starosty G. z dnia [...] lipca 2003 r..
Uzasadniając żądanie ochrony tymczasowej strona skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, przed prawomocnym dokonaniem kontroli ich legalności przez sąd administracyjny, narazi Spółkę na ryzyko wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej. W ocenie skarżącej, zapłata tak wysokiej kary (już trzeciej z kolei- wysokość wymierzonych Spółce kar przekracza obecnie 5 milionów złotych), rodzić będzie poważne trudności w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, gdyż zmusi go z pewnością do poważnych modyfikacji i przesunięć w zakresie rozliczeń finansowych, co z kolei doprowadzić może nawet do utraty jego płynności finansowej. Mając na uwadze wskazane istotne zagrożenie znaczną szkodą po stronie Spółki, zdaniem skarżącej, przedmiotowy wniosek należy uznać za konieczny i w pełni uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu oraz innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W wyniku dokonania analizy wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W niniejsze sprawie decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...], wymierzającą skarżącej Spółce karę pieniężną w wysokości 1.933.976,00 zł za naruszenie warunków odprowadzania ścieków do środowiska.
Utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone.
W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji, przed zbadaniem jej legalności przez właściwy sąd administracyjny, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Należy bowiem mieć na uwadze, iż uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 1.933.976,00 zł może rodzić poważne trudności w działalności skarżącej Spółki. Ze względu na przedmiot sprawy, a w szczególności okoliczność, iż w razie niewstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania tym znacznej dla skarżącego szkody. Dodatkowo należy podkreślić, iż wysokość wymierzonych skarżącej kar pieniężnych przekracza obecnie kwotę 5 milionów zł.
Wprawdzie, w sytuacji uwzględnienia skargi, nienależnie uiszczona przez stronę skarżącą kara pieniężna podlegałaby zwrotowi, jednakże w ocenie Sądu, istnieje niebezpieczeństwo, iż uiszczenie tak wysokiej kary mogłoby doprowadzić do utraty płynności finansowej skarżącej Spółki, a to wyczerpuje przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.