Uzasadnienie
Rada W. uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2005r. odrzuciła zarzut wniesiony przez B. R., do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. dotyczący poszerzenia ulicy [...]w. W uzasadnieniu tej uchwały Rada wskazała, iż ze względu na konieczność obsługi terenów położonych przy ulicy [...] i przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo - usługową, ulica ta musi odpowiadać wymogom rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz. U. nr 43 poz.430/ oraz zapewnić możliwość zrealizowania w niej kompletu sieci z zachowaniem koniecznych odległości między nimi. Budynek skarżącego zaopatrzony jest w gaz przyłączem od gazociągu znajdującego się w bocznej ulicy. Jednak przy ulicy [...] położone są jeszcze nie zainwestowane działki budowlane, które muszą mieć zapewniony dostęp do gazu.
Ponadto teren ten nie jest obecnie zaopatrzony w kanalizację deszczową. Zatem konieczna będzie realizacja obu tych sieci. Jednak z uwagi na umożliwienie skarżącemu wjazdu do garażu zawężono ulicę w liniach rozgraniczających z 15 metrów do 12 metrów.
W skardze na tę uchwałę skarżący podtrzymał swoje zastrzeżenia podnoszone w zarzucie do projektu planu i wskazał na realizację budowy swojej części bliźniaka zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę oraz przyjęciem zgłoszenia obiektu do użytkowania bez zastrzeżeń. Skarżący przyznaje, iż ograniczenie szerokości ulicy o 3 metry umożliwiłoby korzystanie z garażu, ale podjęte prace przy nawierzchni ulicy [...] doprowadziły do podwyższenia jej, co może utrudnić wjazd do garażu po jej poszerzeniu do projektowanych 12 metrów.
W odpowiedzi na skargę Rada podtrzymała argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale wskazując, iż przedmiotem ustaleń planu jest lokalizacja ulicy w nowych liniach rozgraniczających a nie kwestie jej realizacji. Jak stwierdził skarżący w skardze poszerzenie ulicy o 3 metry umożliwia korzystanie z garażu. Poszerzenie tej ulicy jest niezbędne z uwagi na konieczność budowy infrastruktury podziemnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut związane jest z równoczesnym naruszeniem porządku prawnego. Natomiast samo naruszenie prawem chronionego interesu wnoszącego zarzut w tym jego uprawnień właścicielskich, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uwzględnienia zarzutu, jeżeli gmina działała w ramach przysługującego jej z mocy art. 4 ust.1 w zw. z art.2 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r. / tekst jednolity:
Dz. U. nr 15 z 1999r. poz.139 ze zm./ uprawnienia do ustalania przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu i nie nadużyła tych uprawnień.
W niniejszej sprawie nie można postawić skutecznego zarzutu, iż przyjęte poszerzenie ulicy [...] w projekcie planu oznaczonej symbolem [...] jest niezgodne z prawem. Przedstawione materiały dotyczące procedury planistycznej wraz z uzasadnieniem zaskarżonej uchwały nie dają podstawy do przyjęcia oceny, że rada W. projektując poszerzenie ulicy [...] o 3 metry przekroczyła uprawnienia wynikające z w/w przepisów.
Zgodnie z art.85 ust.2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm./ do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego ich wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed wejściem w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe tzn. ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r.
Jak wynika z akt sprawy Rada Gminy W. uchwałą nr [...] z [...] lipca 1996r. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U.. Zawiadomienie o terminie wyłożenia projektu planu dokonane zostało przed dniem 11 lipca 2003r. a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego zasadnie Rada prowadziła dalsze prace planistyczne według ustawy z 1994r.
Sąd nie stwierdził naruszenia procedury planistycznej a zawarta w zaskarżonej uchwale argumentacja jest pełna i jasna. Zgodnie z art. 10 ust.1 pkt. 2 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. to właśnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi oraz zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej.
Jak wynika z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie /Dz. U. nr 43 poz. 430/ najmniejsza szerokość w liniach rozgraniczających drogi gminnej dojazdowej, a taką jest ulica [...] nie powinna być mniejsza niż 10 metrów. W projekcie przedmiotowego planu przyjęto szerokość ulicy [...] zmienną od 11,5 - 14 m. W §27 projektu przyjęto ustalenie, iż ulice dojazdowe pełnić będą zarówno funkcje komunikacyjne jak i terenów dla urządzeń infrastruktury technicznej. Takie rozwiązanie pozwala na realizację "mediów" w liniach rozgraniczających ulice a więc na terenach należących do gminy. Umożliwia to łatwy dostęp do realizacji tych mediów jak i ich naprawy czy konserwacji, albowiem znajdują się na terenie publicznym a nie prywatnym.
Mając na uwadze wszystkie te okoliczności Sąd uznał, iż zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Kwestie techniczne związane z poszerzeniem tej ulicy po uchwaleniu niniejszego projektu planu mogą być rozwiązywane na etapie wydawania pozwolenia na budowę ulicy a nie na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z tych względów Sąd na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz.1270/ skargę oddalił.