Uzasadnienie
B. K. i D. K. złożyli w dniu 25 lipca 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie z ich skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] maja 2014r. o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego zabudowy rowu przebiegającego przez działki o nr [...] i [...] położone w miejscowości W., gm. W. We wniosku podali, że domagają się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu (adwokata).
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 30 lipca 2014r. wezwał skarżących do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez wykazanie przesłanek warunkujących jego przyznanie (k. 81 akt sądowych).
Pismem z dnia 13 sierpnia 2014r. wnioskodawcy, w związku z otrzymanym wezwaniem, cofnęli wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Stwierdzono, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) nie przewidują umorzenia postępowania z wniosku o prawo pomocy. Wobec tego należało go rozpoznać na ogólnych zasadach.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (czyli zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika), następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jednocześnie w sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, sąd (referendarz) na podstawie art. 255 P.p.s.a. ma prawo wezwać wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia na temat jego sytuacji majątkowej.
W niniejszej sprawie wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień skutkowało cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając zatem na uwadze treść pisma skarżących z dnia 13 sierpnia 2014r. należało przyjąć, że skarżący odstąpili od wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie wyznaczonym normą zawartą w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co uzasadniało odmowę przyznania prawa pomocy.
W tych okolicznościach na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Niniejsze orzeczenie nie stoi na przeszkodzie późniejszemu (do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie) złożeniu przez skarżących ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeżeli uznają oni, że spełniają ku temu ustawowe przesłanki (wnioskodawcy muszą się przy tym liczyć z obowiązkiem udzielenia informacji, o które zostali wezwani w związku z niniejszym wnioskiem).