Uzasadnienie
Gmina Miejska L., zwana dalej: "skarżącą", wniosła w dniu 10 kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Z potwierdzenia uiszczenia opłaty sądowej (karta nr 19 akt sądowych) wynika, że w dniu 1 kwietnia 2015 r. wpisano do rejestru opłat sądowych kwotę 200 zł uiszczoną przez skarżącą.
W piśmie z dnia 13 maja 2015 r., w odpowiedzi na wezwanie sądu, skarżąca podała, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosi 31 028,00 zł.
W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 18 maja 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – o kwotę 731 zł, na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem wpis stosunkowy wynosi 3% wartości przedmiotu zaskarżenia.
Zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu zostało doręczone skarżącej w dniu 22 maja 2015 r. Termin do jego wykonania upłynął w dniu 29 maja 2015 r.
Skarżąca nie uzupełniła w zakreślonym terminie wpisu, co potwierdza adnotacja z dnia 13 czerwca 2015 r. sporządzona w Oddziale Finansowo – Budżetowym Sądu.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Taka sytuacji miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem należny w sprawie wpis wynosi 931 zł, zaś skarżąca uiściła opłatę w wysokości 200 zł i pomimo wezwania do uzupełnienia wpisu, nie dokonała tej czynności.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 220 § 3 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy. (pkt 2 sentencji).