Uzasadnienie
W. B. wniosła do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty kary pieniężnej.
W skardze W. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniosła, że natychmiastowa zapłata kwoty w wysokości 50000 zł jest niemożliwa, a wręcz grozi "paraliżem w gospodarstwie domowym". Skarżąca odwołała się do problemów z pracą, utrzymania dwójki dzieci i pogarszających się warunków życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej również "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wskazać należy, że aby możliwe było zastosowanie normy art. 61 § 3 p.p.s.a. koniecznym jest aby wniosek dotyczył aktu lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 26/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05).
Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja umarzająca postępowanie w przedmiocie rozłożenia na raty kary pieniężnej nałożonej na skarżącą decyzją [...] Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2009 r.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie w sprawie rozłożenia na raty nie nadaje się do wykonania. Nie kreuje bowiem nowej sytuacji W. B. w sferze jej obowiązków, nie podlega wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Tym samym nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Na marginesie Sąd wskazuje, że obowiązkiem nadającym się do wstrzymania jest określona decyzją z [...] sierpnia 2008 r. kara pieniężna za przywóz odpadów bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Jednakże decyzja ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji, wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.