Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 lipca 2011 r. J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...], którym organ uznając za niezasadne zażalenie na niezałatwienie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w terminie wniosku o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia pn.: "Przywrócenie zabudowy turystyczno-wypoczynkowej na wzgórzu P.", odmówił wyznaczenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w K. terminu do załatwienia ww. sprawy.
Uzupełniając przedmiotową skargę skarżący w piśmie z dnia 20 lipca 2011 r. wniósł dodatkowo o wydanie przez Sąd postanowienia sygnalizacyjnego wskazując, iż sposób procedowania orzekających w sprawie organów, polegający na lekceważeniu ustawowych terminów załatwienia sprawy, rażąco narusza prawo, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydaniu przez Sąd postanowienia sygnalizacyjnego, o którym mowa w art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga na powyższe postanowienie jest niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Podstawę prawną orzeczenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w niniejszej sprawie stanowił art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten w § 1 stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Stwierdzić należy, że na rozstrzygnięcie w trybie tego przepisu nie przysługuje już żaden środek odwoławczy. Zgodnie z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia czy innego środka zaskarżenia na tego typu rozstrzygnięcie stwierdzić należy, iż nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 37 Kpa nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, którego zażalenie dotyczy. Stanowisko organu wyższego stopnia ma zatem charakter wpadkowy (incydentalny).
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem skarga wniesiona na takie postanowienie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Na marginesie należy podnieść, iż wobec stwierdzenia niedopuszczlaności przedmiotowej skargi, brak było możliwości merytorycznego odniesienia się do wniosku skarżącego o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, o którym mowa w art. 155 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.