Uzasadnienie
W skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lutego 2015 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Stosownie do art. 514 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o cudzoziemcach", w decyzji o odmowie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej, kończącej postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy i niezakończone do tego dnia decyzją ostateczną, nie orzeka się o wydaleniu.
Celem ochrony tymczasowej, jaka jest udzielana przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., jest ochrona przed skutkami, jakie wywołuje zaskarżone rozstrzygnięcie. Przepis ten nie uzależnia wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, od tego czy akt może podlegać wykonaniu, w szczególności w drodze egzekucji administracyjnej. Jedynym warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie przez skarżącego, że wykonanie aktu narazi go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki.
Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Nie ulega więc wątpliwości, że wynikającym wprost z cytowanego przepisu skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest obowiązek Skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Stosownie do art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej i nie opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Skutkiem upływu terminu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jest wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej oznacza więc, że swojego biegu nie rozpoczyna termin, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, a więc nie można również zobowiązać cudzoziemca do powrotu na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach.
Skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest zobowiązanie Skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, choć skutek ten nie został formalnie wyrażony w sentencji zaskarżonej decyzji. Wynika on wprost z przepisów prawa i jako taki musi zostać uwzględniony przy ocenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej.
W ocenie Sądu wyjazd Cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozbawiłoby go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a tym samym - skorzystania w pełnym zakresie z prawa do sądu.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.