Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 lipca 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt IVSA/Wa 2585/13 oddalającym jego skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...].
W skardze R. P. wskazał za podstawę art. 271 pkt 1 p.p.s.a., czyli, że w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona. Skarżący powołał się na okoliczność, że sędzia wojewódzkiego sądu administracyjnego Agnieszka Wójcik została powołana na stanowisko sędziowskie niezgodnie z prawem. R. P. swój interes prawny argumentuje inicjatywą obywatelską skarżąc postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie azylu E. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w ustawie (w Dziale VII), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W art. 271 – 273 wskazane są okoliczności, uzasadniające wznowienie. Zgodnie ze wskazanymi przepisami, można żądać wznowienia postępowania, jeżeli:
- 1) w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia,
- 2) strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania,
- 3) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie,
- 4) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym,
- 5) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.
Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy postawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać m. in. wskazanie podstawy wznowienia i okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia (art. 279 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, skarżący R. P. w dniu 9 lipca 2014 r., za pośrednictwem urzędu pocztowego, złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt IVSA/Wa 2585/13, wskazując za podstawę art. 271 pkt 1 p.p.s.a., czyli, że w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona. Skarżący wskazał okoliczność, że sędzia wojewódzkiego sądu administracyjnego Agnieszka Wójcik została powołana na stanowisko sędziowskie niezgodnie z prawem.
Na podstawie art.
- 6. § 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002 r. Nr 153, poz.1269) dalej p.u.s.a. do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego może być powołany ten, kto:
- 1) ma obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich,
- 2) jest nieskazitelnego charakteru,
- 3) ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne uznane w Polsce,
- 4) jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego,
- 5) ukończył 35 lat życia,
- 6) wyróżnia się wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej,
- 7) (1) pozostawał co najmniej osiem lat na stanowisku sędziego, prokuratora, prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo przynajmniej przez osiem lat wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza albo przez dziesięć lat pozostawał w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego lub pracował w charakterze asesora sądowego w wojewódzkim sądzie administracyjnym co najmniej dwa lata.
§ 2. Wymagania, o których mowa w § 1 pkt 7, nie dotyczą osób z tytułem naukowym profesora lub ze stopniem naukowym doktora habilitowanego nauk prawnych.
§ 3. W wyjątkowych przypadkach Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, może powołać kandydata na stanowisko sędziego mimo krótszych, niż określone w § 1 pkt 7, okresów pozostawania na stanowiskach wymienionych w tym punkcie lub wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego lub notariusza.
§ 4. Osoby, o których mowa w § 2, mogą być zatrudnione na stanowisku sędziego również w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Wskazane zestawienie ma wyczerpujący i wiążący charakter jakim powinien sprostać kandydat do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że od kandydata do zawodu nie można żądać spełnienia jeszcze innych warunków, z drugiej strony, spełnienie tych warunków reglamentowanych ustawowo jest niezbędne do dopuszczenia danej osoby do służby sędziowskiej. Gwarantem obiektywizacji i optymalizacji wyboru kandydatów jest kilkustopniowa procedura kwalifikacyjna wraz z przysługującymi środkami zaskarżenia.
Według oceny Sądu powołanie się przez skarżącego na przesłankę z art. 271 pkt 1, że w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona jest niezasadne. W przedmiotowej sprawie sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Wójcik, która była w składzie orzekającym spełnia wszystkie przesłanki konieczne do sprawowania służby sędziowskiej, została powołana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podkreślenia wymaga, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Skarga taka jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (post. NSA z 17 kwietnia 2007 r., I FSK 607/06, Legalis; post. WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2007 r., II SA/Wa 667/06).
Badanie skargi pod kątem opierania się jej na ustawowej podstawie wznowienia nie może polegać na lakonicznym skwitowaniu wskazanej podstawy wznowienia bez rozważenia, czy mieści się w granicach ustawowych. Postępowanie takie narusza art. 280 § 1 i 2 w zw. z art. 271 pkt p.p.s.a. w stopniu istotnym dla wyniku sprawy (wyr. NSA z 11 października 2005 r., FSK 2448/04, Legalis).
Brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postepowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (post. NSA z 3 czerwca 2004 r., OW 87/04, Legalis).
Brak ustawowej podstawy wznowienia przesądza więc o obowiązku odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.