Uzasadnienie
Skarżąca Wspólnota w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję SKO w [...] z [...] kwietnia 2017 r. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z charakterem planowanej inwestycji – budowa budynku usługowo-hotelowo-handlowego – nieuniknione jest spowodowanie wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w przypadku rozpoczęcia jej realizacji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na wstępie należy zauważyć, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] lutego 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Objęte wnioskiem o wstrzymanie rozstrzygnięcie nie wymaga, a wręcz nie nadaje się do wykonania. Decyzja taka nie skutkuje bowiem dla stron obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę, sama jednak nie daje podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji zamierzonej inwestycji, a tym samym nie narusza praw skarżącej Wspólnoty na tym etapie inwestycyjnym.
Inwestycja może być bowiem realizowana wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w odrębnym od będącego przedmiotem niniejszej sprawy postępowaniu, na etapie którego postępowania skarżąca będzie miała zagwarantowaną ochronę prawną.
W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia komukolwiek znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Decyzja ta nie nadaje się również do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego, bowiem nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadając przymiotu wykonalności – węzła praw i obowiązków – nie może podlegać wstrzymaniu jej wykonanie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.