Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].05.2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (zwane dalej SKO) stwierdziło niedopuszczalność odwołania E. S. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...].03.2014 r., orzekającej o rozgraniczeniu działki o nr. ew. [...], położonej w W., należącej do H. Z. z działką o nr. ew. [...], położoną w W., należącą do E. S. oraz zatwierdzającej granicę między działką o nr. ew. [...] a działką o nr. ew. [...], w której to decyzji zamieszczono pouczenie o możliwości żądania - w ciągu 14 dni od jej doręczenia - przekazania rozgraniczenia do Sądu Rejonowego w G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdzając niedopuszczalność odwołania E. S. od wskazanej, decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości i zatwierdzenia granic, w którym E. S. wnioskował o jej uchylenie, uznało to żądanie za niedopuszczalne, powołując się na art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Wnioskodawca mógł więc jedynie żądać przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w G..
We wniesionej skardze E. S. stwierdził, że tylko w razie kwestionowania merytorycznego rozstrzygnięcia zapadłego co do przebiegu granicy, istnieją podstawy do przekazania sprawy do Sądu powszechnego. Odwołanie w trybie art. 17 pkt 1 K.p.a. przysługuje natomiast, o ile zachodzą okoliczności wymienione w art. 145 § 1 lub 156 § 1 K.p.a. Na potwierdzenie swej tezy powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z 9.06.1999 r., sygn. akt III RN 15/99.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo wyjaśniło, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...].03.2014 r. miała status decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Treść złożonego odwołania nie budziła zaś żadnych wątpliwości, co do jego charakteru. Nie było podstaw zwracania się o jego doprecyzowanie. Skarżący w odwołaniu nie powołał się na żadną z przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., czy art. 145 § 1 K.p.a. Nie doszło więc do błędnego odczytania intencji strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia SKO w S. w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem postanowienie to nie naruszyło przepisów obowiązującego prawa.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zgodnie z wolą ustawodawcy, regułą wynikającą z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne jest, aby w razie kwestionowania przebiegu granicy zatwierdzonej w postępowaniu rozgraniczeniowym strona mogła żądać przekazania rozgraniczenia do właściwego sądu rejonowego, za pośrednictwem właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w ciągu 14 dni liczonych od daty doręczenia jej decyzji w tym przedmiocie.
Nie ulega wątpliwości, że pismo procesowe skarżącego z dnia [...].04.2014 r. wniesione zostało w terminie otwartym dla żądania przekazania sprawy do Sądu, zatytułowane jednakże było "odwołanie". Skarżący zakwestionował w nim istnienie podstaw do przedmiotowego rozgraniczenia podnosząc, że rozgraniczenie takie było już prowadzone, ale przed podziałem działek, z których utworzono działki o obecnych numerach (w tym objęte przedmiotowym rozgraniczeniem) i zakończyło się decyzją Wójta Gminy W. z [...].10.1998 r. Wyraził pogląd, że z punktu widzenia geodezyjnego i fizycznego, choć nie były to te same działki, to jest to ta sama granica, o którą chodziło w tym rozgraniczeniu. Wspomniał o ugodzie, prowadzącej do ustalenia granicy według stanu użytkowania. Stwierdził jednak, że sam fakt, iż przebiegu przedmiotowej granicy nie sankcjonuje żadne prawomocne orzeczenie, czy to sądowe, czy administracyjne, nie jest bezwzględną przesłanką do prowadzenia ponownego postępowania rozgraniczeniowego.
Podniósł, że sytuacja ta winna skłonić organ do zbadania stanu prawnego granicy w trybie art. 153 k.c. i uwzględnienia np. zasiedzenia. Podał także, iż wnosił o wyłączenie wyznaczonego przez organ geodety. Do wyłączenia nie doszło. Zarzucił wadliwość dokonywanych przez niego czynności zawiadomienia stron i uwzględnienia pełnomocnictw. Podał także, iż mimo jego żądania, nie doszło do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Rozpatrując niniejszą sprawę, dostrzec przede wszystkim należy, że skarżący choć wykazywał znajomość orzecznictwa, w tym Sądu Najwyższego (orzeczenie z 9.06.1999 r., sygn. akt III RN 15/99) w zakresie sposobu kwestionowania decyzji dotyczącej rozgraniczenia i zatwierdzającej granicę - zatytułował swe pismo "odwołanie".
Sąd Najwyższy w cyt. orzeczeniu, wbrew twierdzeniu skarżącego, dopuścił jedynie prowadzenie postępowań nadzwyczajnych przez organy administracji, w razie zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania administracyjnego. Nie istnieją zatem podstawy do prowadzenia, jak to określił skarżący "dwutorowego postępowania odwoławczego" jednego przed sądem powszechnym, a drugiego przed organem administracji, zależnie od przesłanek podniesionych w odwołaniu.
Zatem odwołanie wniesione do SKO było niedopuszczalne, co trafnie dostrzegło SKO. Należy mieć zatem na uwadze, że choć skarżący w "odwołaniu" kwestionował zasadność przeprowadzania rozgraniczenia przez Wójta Gminy W. z dnia [...].03.2014 r., podał też jednocześnie, że przebiegu przedmiotowej granicy bezpośrednio przed rozgraniczeniem, dokonanym decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...].03.2014 r., nie sankcjonowało żadne prawomocne orzeczenie, czy to sądowe, czy administracyjne. Podniósł następnie, że sytuacja ta winna skłonić organ do zbadania stanu prawnego granicy w trybie art. 153 k.c. i uwzględnienia np. zasiedzenia. Te sformułowania niewątpliwie sugerowały, że w istocie chodzi mu o zakwestionowanie przeprowadzonego rozgraniczenia, w kontekście jego zbędności, którą to kwestię ocenia Sąd powszechny. Wobec tych stwierdzeń, mimo powołania się na żądanie wyłączenia geodety i wyrażenie przekonania, że granica ta jest już ustalona – skarżący dał podstawę SKO do przyjęcia, że w istocie argumentacja jego potwierdzała zasadność przekazania rozpatrywanej sprawy właściwemu Sądowi Rejonowemu, w trybie art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a nie wszczynania postępowania nadzwyczajnego.
Mając wobec tego na uwadze fakt, że pismo skarżącego nazwane zostało "odwołaniem", a skarżący uważał za dopuszczalną "dwutorowość postępowania odwoławczego", SKO zasadnie stwierdziło jego niedopuszczalność, w myśl art. 134 K.p.a., rozpoznając żądanie procesowo.
Na marginesie należy zauważyć, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co jak stara się dowieść tego skarżący ma zastosowanie w tej sprawie, może zostać wniesiony do organu nadzoru przez 10 lat od ogłoszenia takiej decyzji. Zatem termin ten, w razie sformułowania takiego wniosku, pozostaje dla skarżącego otwarty. Co się zaś tyczy kwestii żądania wyłączenia geodety, to w "odwołaniu" nie podano żadnych argumentów, przemawiających za zasadnością tego żądania, poza wskazaniem art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie obligowało to więc SKO do przekazania sprawy w zakresie ewentualnego wznowienia postępowania Wójtowi Gminy W., który decyzją ostateczną z dnia [...].03.2014 r. orzekał o rozgraniczeniu działki o nr. ew. [...], położonej w W., należącej do H. Z. z działką o nr. ew. [...], położoną w W., należącą do E. S. oraz zatwierdzającej granicę między działką o nr. ew. [...] a działką o nr. ew. [...].
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - orzekł jak w sentencji.