Uzasadnienie
D. M. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 13 lipca 2016 r. oraz dołączonych do niego dokumentów źródłowych wynika, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Źródło jej utrzymania stanowi emerytura w wysokości 1.346,49 zł netto miesięcznie. Skarżąca jest współwłaścicielką mieszkania o powierzchni 42 m2. Nie ma oszczędności, innych zasobów pieniężnych, ani wartościowych przedmiotów. Cierpi na przewlekłą i nieuleczalną chorobę. Na leki przeznacza około 250 zł miesięcznie. Ponoszona przez nią opłata za mieszkanie wynosi 95 zł. Opłaty za energię elektryczną wynoszą 98,94 zł miesięcznie, a opłaty za gaz: za okres od 19 maja do 13 lipca bieżącego roku - 44,16 zł (płatne do 25 lipca), za okres od 13 lipca do 13 września bieżącego roku - 390,12 zł (płatne do 23 września). Abonament telefoniczny wynosi 53,89 zł miesięcznie, a składka na ubezpieczenie na życie 60 zł miesięcznie. Na środki czystości skarżąca wydatkuje około 60 zł miesięcznie.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Dochód skarżącej z emerytury wynosi 1.346,49 zł miesięcznie. Tylko opłaty za mieszkanie i jego eksploatację pomniejszają budżet domowy wnioskującej o ponad 300 zł miesięcznie, a ze względu na stan zdrowia dodatkowo wydatkuje ona około 250 zł miesięcznie na leki. Biorąc przy tym pod uwagę wykazaną przez stronę wysokość innych koniecznych wydatków, a także aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, których wnioskująca nie wymieniała w przedstawionym zestawieniu, jak wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że dochód D. M. nie pozwala jej na zaoszczędzenie dodatkowych środków, które mogłaby przeznaczyć na inne cele niż konieczne utrzymanie. Nie dysponując przy tym ani oszczędnościami, ani majątkiem, który mogłaby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.