Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 1 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 27 lutego 2013r. poz. 267), dalej K.p.a., i art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu [...] w J., wydanej przez Burmistrza N., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., umorzyło postępowanie odwoławcze.
Stan sprawy przestawiał się następująco.
Powołaną wyżej decyzją nr [...] Burmistrz N. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu [...] w J. Od wyżej wydanej decyzji odwołanie wniósł m.inn. skarżący, który nie był stroną tego postępowania. Skarżący wskazał w odwołaniu, że przedmiotowa inwestycja będzie miała negatywny wpływ na jego nieruchomość czyli działki [...], [...] i [...]., położone w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji.
Po wpłynięciu akt do SKO, wezwano Skarżącego do wykazania jego interesu prawnego w przystąpieniu do sprawy w charakterze strony. W odpowiedzi na to pismo skarżący wskazał, że posiada działkę [...] we wsi Z. Ponadto organ podjął czynności wyjaśniające na podstawie których ustalił, że działka skarżącego nie leży w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji ani nawet w granicach gminy
N. SKO uznało, że położenie nieruchomości skarżącego nie uzasadnia przyjęcia twierdzenia, że posiada on interes prawny w przystąpieniu do sprawy w charakterze strony i złożenie odwołania. Jego działka położona jest w znacznej odległości od granic planowanego przedsięwzięcia. "Zmierzona linijką odległość od granicy planowanej inwestycji (najdalej wysunięty punkt w kierunku działki odwołującego) do granicy z działką odwołującego wynosi 8,7 cm, co stanowi 435 m. (skala 1:500 oznacza, że 1 cm na mapie odpowiada 50 m w terenie)". W raporcie oddziaływania na środowisko stwierdzono, że inwestycja nie będzie w sposób ponadnormatywny oddziaływać na środowisko, ludzi, zwierzęta.
Skarżący wywiódł skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji w całości. W uzasadnieniu, poza argumentami skierowanymi przeciwko zasadności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na jego działkę, gdyż planowana inwestycja będzie prowadziła do zanieczyszczeń atmosfery, gleby, wód podziemnych.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, które w jakikolwiek sposób naruszałby obowiązujące prawo, (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).
Oceniając zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ dopuścił się naruszenia art. 28 i 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Rację ma organ wywodząc, że przepisy ustawa z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (D.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), nie zawierają definicji strony i w związku z tym krąg uczestników omawianego postępowania administracyjnego należy ustalać zgodnie z art. 28 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania, czy też ten kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest konkretnym interesem indywidualnym którego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy i w określonych przepisach prawa materialnego.(por. II OSK 2035/11 wyrok NSA W-wa, 2012-01-12, LEX nr 1121192). Za stronę, najogólniej, będzie uważana osoba fizyczna czy prawna, która na podstawie obowiązującego prawa może uzyskać określone korzyści lub może być zobowiązana do określonego zachowania, które wyznacza konkretna decyzja administracyjna wydana przez organ administracji publicznej.
W przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przymiot strony (poza inwestorem i właścicielami gruntów bezpośrednio przylegających do granicy gruntu na którym planowana jest inwestycja) może posiadać każdy kto wykaże istnienie wpływu inwestycji na sposób korzystania z jego własności.
Organ mimo, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 marca 2012 r., mimo tego, nie ustalił w sposób prawidłowy wszystkich okoliczności sprawy a więc wydane rozstrzygnięcie było przedwczesne.
Organ powinien w pierwszej kolejności ustalić czy rzeczywiście Skarżący jest właścicielem wskazywanych przez niego działek poprzez zobowiązanie skarżącego do przedłożenia dokumentów z których będzie wynikał tytuł własności. Następnie winien ustalić położenie tych działek w stosunku do planowanej inwestycji i to nie przez zmierzenie linijką odległości jednej działki do granic nieruchomości na której planowana jest inwestycja, ale dokonać tego w sposób precyzyjny o odniesieniu do wszystkich działek skarżącego. Następnie, mając te dane, powinien dokonać ustaleń czy rzeczywiście planowana inwestycja może swym zasięgiem, rozmiarem i rodzajem działalności mieć bezpośredni wpływ na sferę praw Skarżącego płynąc z prawa korzystania przez niego z własności nieruchomości. W tym celu organ ma obowiązek ustalić te okoliczności na podstawie raportu oddziaływania na środowisko i z powołaniem na konkretne jego zapisy.
Dla wyeliminowania tego wpływu nie jest wystarczające stwierdzenie, że nieruchomość Skarżącego nie jest położona bezpośrednio przy planowanej inwestycji a raport nie stwierdza ponadnormatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie.
Po zebraniu materiału dowodowego organ wyda rozstrzygnięcie które uzasadni mając na uwadze treść art. 107 § 3 k.p.a.
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
O wstrzymaniu zaskarżonego wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.