Uzasadnienie
Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] stycznia 2009, odmawiające ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ewid. [...] w miejscowości B., gmina K. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż Burmistrz Gminy K. pismem z dnia 18.12.2008 zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dla inwestycji na dz. ew. [...] w B., gm. K. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. odmówił ustalenia warunków zabudowy terenu dla w.w. inwestycji na dz. ew. [...] w miejscowości B., gmina K. z uwagi na położenie planowanej inwestycji na terenie, leżącym w granicach [...] Parku Krajobrazowego.
Działka inwestorów znajduje się bowiem w strefie 100 m od linii brzegu jeziora O. Organ stwierdził, że zgodnie z § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].03.2006 w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (D.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów, zgodnie z linią, występującą na przyległych działkach. Przepis ten dotyczy obszaru zwartej zabudowy wsi w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin. Według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., przedmiotowa działka zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym jako teren zabudowy letniskowej, zatem nie istnieje podstawa do zastosowania odstępstwa od zakazu.
Organ II instancji w tym zakresie podzielił ustalenia organu i instancji, a ponadto stwierdził, że z akt sprawy wynika, że działka [...] bezpośrednio przylegająca do działki [...], jest niezabudowana i w związku z tym nie jest możiiwe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na działkach przylegających, tj. zarówno na działce [...], jak i [...]. Ponadto, zdaniem organu II instancji, zabudowa występująca w okolicy planowanej inwestycji nie posiada przymiotu zwartej zabudowy wsi, o której mowa w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...].
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził -odnosząc się do zarzutów odwołania- iż na rozstrzygnięcie w sprawie nie może mieć wpływu postanowienie, wydane w innym postępowaniu, uzgadniające warunki zabudowy na innej działce.
Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. i Z. K., zarzucając organom administracyjnym naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 10, 77 i 107 § 3 k.p.a., jak również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię treści § 3 ust.2 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].03.2006 w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (D.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) w zw. z treścią § 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (D.U. nr 164 poz.1588). Zdaniem skarżących naruszenia wskazanych przepisów dokonano poprzez ustalenie, że nie istnieją odstępstwa od zakazu zabudowy, określonego w treści § 1 ust.1 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...].
Skarżący zarzucili nadto naruszenie art.21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu stron. Z powyższych przyczyn skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty, wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami.
Skarga nie mogła zostać uwzględniona.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że działka skarżących znajduje się na terenie, oznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. jako teren zabudowy letniskowej. Tymczasem wniosek o ustalenie warunków zabudowy wskazuje, że inwestorzy planują na niej budowę domu jednorodzinnego całorocznego o funkcji mieszkalnej. Określenie w studium działki skarżących jako leżącej na terenie zabudowy letniskowej powoduje, że ich wniosek, dotyczący budowy domu jednorodzinnego całorocznego, nie mógł zostać uwzględniony.
Słusznie zauważyły orzekające w sprawie organy, że nie istnieje podstawa do zastosowania odstępstwa od zakazu, wskazanego w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].03.2006 w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (D.Urz. Woj. P[...]. Nr [...], poz. [...]).
Zgodnie z powołanym przepisem zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.
Bez wątpienia obiekt, który planują zbudować skarżący (dom jednorodzinny całoroczny o funkcji mieszkalnej) nie służy turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Nie ma zatem możliwości zastosowania odstępstwa od zakazu, o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia nr [...].
W myśl § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], zakazy wymienione w ust. 1 pkt. 7 - jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione:
krajobrazy, siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin, grzybów i zwierząt - nie dotyczą określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obszarów zwartej zabudowy wsi - gdzie dopuszcza się uzupełnianie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występującą na przylegających działkach.
Tymczasem teren, na którym położona jest działka skarżących, przeznaczony jest pod zabudowę letniskową (vide: analiza urbanistyczna i formalnoprawna w aktach administracyjnych). Planowany przez skarżących obiekt nie może zostać zatem zakwalifikowany jako uzupełnianie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Powoduje to niemożność stosowania odstępstwa od zakazu, wynikającego z cytowanego § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nr [...].
Gdyby hipotetycznie istniała możliwość odstępstwa od ostatnio cytowanego zakazu na podstawie części 2 cytowanego przepisu, nie można byłoby zastosować również i tego odstępstwa od zakazu zabudowy, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, gdyż w trakcie postępowania strona nie wykazała braku niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione: krajobrazy, siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin, grzybów i zwierząt.
Nie ma znaczenia dla oceny sytuacji prawnej działki skarżących fakt, że (jak podają inwestorzy w skardze do tutejszego Sądu) uzgodniono inwestycję, polegającą na budowie budynku jednorodzinnego na działce nr [...] we wsi B., a więc na działce sąsiadującej bezpośrednio z działką skarżących. Prawidłowość ani zasadność tego postanowienia, dotyczącego działki [...], nie może podlegać ocenie prawnej Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej. Zasadą orzekania Sądów Administracyjnych jest orzekanie tylko co do prawidłowości orzeczeń organów administracji w konkretnej sprawie, stanowiącej przedmiot danego postępowania. Sąd nie ma możliwości dokonywania oceny ani wyrażania opinii prawnej na temat działania organów administracji w innych sprawach, niż przedstawiona mu do kontroli niniejszą skargą.
Z tej przyczyny pośrednio wynika niezasadność zarzutu naruszenia zasady równego traktowania podmiotów prawa, na którą powołują się w skardze skarżący. Wydanie postanowienia uzgadniającego inwestycję na działce sąsiedniej nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi w sprawie niniejszej, jeżeli z akt sprawy wynika, że kontrolowane w sprawie niniejszej postanowienie, odmawiające uzgodnienia inwestycji skarżących, jest prawidłowe i znajduje uzasadnienie w przepisach prawa, mających zastosowanie w sprawie.
Planowana inwestycja nie mieści się w wyjątkach od zakazu zabudowy, wymienionych w § 3 ust.1 pkt 7 Rozporządzenia. Dlatego słusznie organy obu instancji nie znalazły podstaw do zastosowania żadnego z odstępstw od zakazu zabudowy w odległości 100m od linii brzegu jeziora, w konsekwencji słusznie uznał, że aktualnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ewid. [...] w miejscowości B., gmina K. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.