Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania T. Z. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2011 r. orzekającej o odmowie wymeldowania M. Z. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż postępowanie o wymeldowanie M. Z. z przedmiotowego lokalu zostało wszczęte w dniu 4 października 2010 r. na wniosek właścicielki lokalu T. Z..
Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent [...] odmówił wymeldowania wyżej wymienionego wskazując, iż M. Z. nie spełnia warunku koniecznego do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej, bowiem - jak wskazuje na to materiał dowodowy zgromadzony w sprawie - nie opuścił dotychczasowego miejsca pobytu w sposób trwały i dobrowolny.
T. Z. wniosła odwołanie od powyższej decyzji.
Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie podał, iż T. Z. składając wniosek o wymeldowanie swojego syna M. Z. wskazała, że wyprowadził się on z przedmiotowego lokalu dobrowolnie, zabierając wszystkie swoje rzeczy i nie przebywa w nim od 2007 r.
Natomiast z oświadczeń M. Z. wynika, że opuszczenie lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie było dobrowolne, było spowodowane zachowaniem matki i K. K. Powołał się na wyrok z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...] Sądu Rejonowego [...], którym Sąd przywrócił mu posiadanie przedmiotowego lokalu poprzez nakazanie pozwanym T. Z. i K. K. wydania M. Z. kluczy do lokalu i umożliwienie mu korzystania z niego (wyrok z klauzulą natychmiastowej wykonalności). Wyrok Sądu Rejonowego [...]z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. akt [...] o utrzymaniu w mocy Wyroku z dnia [...] sierpnia 2007 r. stał się prawomocny w dniu 9 września 2009 r.
Organ podniósł, iż z materiału dowodowego sprawy wynika, że M. Z. wystąpił o wykonanie ww. wyroków do komornika, który dwukrotnie próbował odebrać klucze i wprowadzić M. Z. do lokalu. Obecnie oczekuje on na kolejne wyznaczenie terminu przez komornika do wykonania czynności określonej wyrokami sądu.
Organ odwoławczy podniósł, iż nie dał wiary zeznaniom świadka E. B., twierdzącej, że M. Z. dobrowolnie opuścił lokal, bowiem jak sama zeznała, o okolicznościach opuszczenia lokalu przez wyżej wymienionego dowiedziała się od jego matki. Ponadto Wojewoda [...] stwierdził, iż nie brał pod uwagę zeznań świadka A. M., z uwagi na uchybienia proceduralne organu pierwszej instancji, tj. brak zawiadomienia stron - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 79 kpa - o przesłuchaniu świadka.
Wojewoda [...] stwierdził, iż zgromadzony w aktach materiał dowodowy bez wątpienia wskazuje, że M. Z. nie opuścił dobrowolnie i trwale miejsca pobytu stałego. Nie można bowiem uznać za dobrowolne opuszczenie lokalu w sytuacji, kiedy osoba zainteresowana podjęła prawem przewidziane środki do ochrony swoich praw do przebywania w nim, tj. złożyła pozew o przywrócenie naruszonego posiadania, a sąd to powództwo uwzględnił.
Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: T. Z. i K. K. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż wiosną 2007 r. M. Z. po nocnej kłótni w asyście Policji wyprowadził się z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., zabierając swoje rzeczy i twierdząc, że w przedmiotowym lokalu nie chce przebywać ani mieszkać. W tej sytuacji skarżąca jako właścicielka mieszkania postanowiła wymienić zamki.
Zdaniem skarżących M. Z. wniósł sprawę o przywrócenie naruszonego posiadania, wypaczając prawdę. Zakładając kolejne sprawy M. Z. uniemożliwiał skarżącym stawiennictwo poprzez podbieranie awizo.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, wyrażoną w zakażonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Zgodnie z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity D.U. 2006, nr 139, poz.993, zwanej dalej ustawą), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Przedmiotem kontroli była decyzja Wojewody [...], który stwierdził, że M. Z. nie opuścił dobrowolnie i trwale miejsca pobytu stałego. Opuszczenie przez M. Z. lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie było dobrowolne, było spowodowane zachowaniem matki i K. K. Wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] przywrócił M. Z. naruszone posiadanie przedmiotowego lokalu. Sąd ten nakazał pozwanym T. Z. i K. K. wydanie M. Z. kluczy do lokalu i umożliwienie mu korzystania z niego. Wyrok został zaopatrzony klauzulą natychmiastowej wykonalności. Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. utrzymano w mocy wyrok z dnia [...] sierpnia 2007 r., który w konsekwencji stał się prawomocny w dniu 9 września 2009 r.
W tej sytuacji rację mają organy twierdząc, że nie ma dobrowolności w opuszczeniu lokalu, jeśli osoba zainteresowana podjęła prawem przewidziane środki do ochrony swoich praw do przebywania w nim. M. Z. złożył pozew o przywrócenie naruszonego posiadania, Sąd Rejonowy [...] powództwo to uwzględnił, a wyrok jest prawomocny.
Co więcej, z materiału dowodowego sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że M. Z. prowadzi egzekucję wyroku przez komornika, który już dwukrotnie próbował odebrać klucze od uczestniczki postępowania i wprowadzić M. Z. do lokalu. Obecnie M. Z. oczekuje na kolejne wyznaczenie terminu przez komornika do wykonania czynności określonej wyrokami sądu. W żaden sposób nie można zatem przyjąć, że M. Z. dobrowolnie opuścił lokal. Brak jest zatem podstaw do wymeldowania go z lokalu.
Sąd nie dopatrzył się uchybień w zakresie oceny materiału dowodowego przez organ II instancji ani nie znalazł też innych przesłanek, które nakazywałyby uwzględnić skargę z urzędu.
W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p. p. s. a.