Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – po rozpoznaniu odwołania W. R. i H. P. - decyzją z [...] kwietnia 2006r. - na podstawie:
- - art. 134 K.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez W. R. (pkt 1 decyzji)
- - art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do H. P. (pkt 2 decyzji).
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podało, iż Prezydent W. decyzją z [...] czerwca 2005r. - na wniosek Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami [...] w W. – ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie komórki gospodarczej lokatorskiej na działce ewidencyjnej nr [...], przy ul. [...], w W..
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. R. i H. P.. Odnośnie odwołania wniesionego przez W. R. organ stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że wymieniony podmiot wniósł odwołanie z uchybieniem terminu. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, iż odwołujący się odebrał zaskarżoną decyzję 2 sierpnia 2005r., a 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania minął 16 sierpnia 2005r. Tymczasem na stemplu pocztowym znajdującym się na kopercie, w której nadano odwołanie (skierowane do SKO) widnieje data 24 sierpnia 2005r. oznaczająca, iż środek zaskarżenia wniesiono po terminie, bez jednoczesnego wniosku o jego przywrócenie. Z kolei odwołującej się H. P. organ odmówił przymiotu strony postępowania z racji bycia najemcą garażu przy ul. [...], nie zaś użytkownikiem wieczystym czy właścicielem działki nr [...] lub działki sąsiedniej nr [...].
M. R. i W. R. w skardze - złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na punkt 1 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2006r. - wnieśli o uchylenie decyzji w zaskarżonej części. Wskazali, iż decyzję organu pierwszej instancji otrzymali 2 sierpnia 2005r., natomiast odwołanie wnieśli 8 sierpnia 2005r., co oznacza iż dochowali terminu do jego wniesienia. Ich zdaniem fakt ten potwierdza pismo "Urzędu Miasta [...]" z 16 sierpnia 2005r., w załączeniu którego odwołanie zostało przekazane do organu odwoławczego i w którym jednoznacznie stwierdzono, że "odwołanie zostało wniesione w terminie".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę - wniosło o uwzględnienie skargi W. R..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym – stosownie do art. 124 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. Uznał, iż zaskarżona decyzja w punkcie 1 narusza prawo w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Oznacza to, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając jak w punkcie 1 zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1, art. 129 § 1 i § 2 oraz art. 134 K.p.a., mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenia faktyczne poczynione przez organ odwoławczy w przedmiocie terminowości wniesienia środka zaskarżenia nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Okoliczność niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń potwierdził także, zdaniem Sądu w sposób pośredni, sam organ odwoławczy - wnioskiem o uwzględnienie skargi.
Na poparcie powyższych twierdzeń należy wskazać, iż z akt sprawy wynika, że decyzję Prezydenta W. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej, doręczono W. R. 2 sierpnia 2005r. W. R. w piśmie wniesionym 8 sierpnia 2005r. stwierdził, iż "nie wyraża zgody na budowę komórki w granicy jego działki". Przedmiotowe pismo zostało (prawidłowo) uznane przez organ pierwszej instancji za odwołanie, a do tego wniesione w terminie, co wynika z treści pisma z 16 sierpnia 2005r. przekazującego je Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Przedstawione fakty niezbicie dowodzą, iż pismo nadane przez skarżącego 24 sierpnia 2005r. bezpośrednio do organu odwoławczego, błędnie uznano za odwołanie od decyzji ustalającej warunki zabudowy, tym samym z naruszeniem prawa wydano akt stwierdzający wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.
W świetle powyższego skarżący w dniu 8 sierpnia 2005r. dokonał skutecznego wniesienia odwołania, albowiem wniósł je z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy, mając na względzie ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności unormowaną w art. 15 K.p.a. rozstrzygnie sprawę, zapewniając czynny udział w postępowaniu wszystkim podmiotom, legitymującym się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a.
Odnośnie skargi wniesionej przez M. R. należy zauważyć, iż - stosownie do art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a. - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. O "interesie prawnym" w rozumieniu komentowanego przepisu mówi się wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. Innymi słowy, o tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej są to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgótka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, str. 130). Istotę legitymacji skargowej stanowi więc uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. To uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
Skarżąca - do protokołu rozprawy – oświadczyła, iż od 14 lat jest "drugą żoną W R, nie jest współwłaścicielką działki przy ul. [...]" (sąsiadującej z działką, będącą przedmiotem decyzji), natomiast "jest nią była żona W. R. – U. R.", będąca stroną postępowania administracyjnego.
Mając za podstawę powyższe wywody oraz treść oświadczenia skarżącej złożonego do protokołu rozprawy, nie uznano skarżącej za podmiot uprawniony do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. Interesu prawnego skarżącej nie można było wywieść z przepisów prawa materialnego, procesowego, ani ustrojowego. W konsekwencji oznacza to, iż skarżąca - tylko z racji bycia żoną skarżącego – W. R. (skarżącego i strony postępowania administracyjnego) - nie mogła mieć w złożeniu skargi interesu prawnego - pojmowanego jako istnienie związku między sferą jej indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, z kolei na mocy art. 151 P.p.s.a. - jak w pkt II. Koszty postępowania sądowego, na które złożył się wpis od skargi, zasądzono na rzecz skarżącego W. R. - na zasadzie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.