Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2013r. nr. [...] [...]i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej MWINGK) utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z [...] marca 2013 r nr. [...], w której odmówiono ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków użytków rolnych zamiast aktualnie wykazanego użytku drogi oznaczonego symbolem "dr", w działkach nr [...], [...] i [...], położonych w obrębie J. gmina H. Stan sprawy przedstawiał się następująco.
E. i T. L. (dalej skarżący) złożyli wniosek o dokonanie zmian w ewidencji gruntów polegających na ujawnienia użytków rolnych zamiast aktualnie wykazanego użytku drogi oznaczonego symbolem "dr", w działkach o nr. ew. [...], [...] i [...], położonych w obrębie J., gmina H., a stanowiących m. in. ich przedmiot ich współwłasności.
Organ I instancji tj. Starosta Powiatu M. decyzją z [...] marca 2013 r. nr. [...] odmówił wprowadzenia zmian wskazując, że działki te wchodzą w skład ulicy [...]. Zakwalifikowane zostały jako droga podczas przeprowadzonej w latach 2008-2009 modernizacji ewidencji gruntów oraz założenia komputerowych baz danych, zgodnie z przepisami ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2005, Nr 240, poz. 2027 ze zm.), dalej p.g.k, oraz Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), dalej Rozporządzenie, przy zachowaniu wszelkich procedur wynikających z przepisów prawa. Jak ustalił organ, działki te wchodzą między innymi w skład ulicy [...]. Wzdłuż niej położonych jest ok. 25 działek budowlanych, w tym zabudowanych budynkami. W ulicy położone są media związane z zabudową działek tj. służące zaopatrzeniu w wodę i prąd. Teren ten jest wykorzystywany jako droga i w całości z innymi działkami również wykorzystywanymi na potrzeby drogi, stanowi teren komunikacyjny.
Powołując się na § 67 ust. 3 pkt 7 Rozporządzenia, organ wskazał, że do użytków drogowych zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych, w rozumieniu przepisów ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Droga położona na działkach skarżących stanowi drogi dojazdowe do działek budowlanych i w związku z tym działki te, stanowiące drogę, nie mogą być zaliczone do użytków rolnych. Sposób zakwalifikowania działek w ewidencji gruntów jest zgody z podziałem gruntów zurbanizowanych i zabudowanych. Publiczny charakter drogi potwierdza fakt oznaczenia jej jako ulicy [...] na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w H. z [...] września w sprawie nadania nazwy ulicy (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]).
Skarżący wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na rozstrzygnięcie organu II instancji wnosząc o jej uchylenie w całości.
Jak wynika z uzasadnienia skargi powodem do wszczęcia postępowania w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów było naliczenie skarżącym przez organy podatkowe podatku od nieruchomości od wyżej wskazanych działek za lata 2010-2013. Skarżący wskazują, że działki zostały oddane pod drogę, uwidocznione w takim charakterze w ewidencji gruntów i dlatego nie podlegają opodatkowaniu.
W odpowiedzi na skargę MWINGK wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.
Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ani naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wypływ na wynik sprawy ani też naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wraz z wyżej powołanym przepisami wykonawczymi.
Aktualizacja ewidencji gruntów następuje poprzez wprowadzeniu udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Są one aktualizowane bądź z urzędu lub na wniosek osób zaineresowanych, przede wszystkim właścicieli lub też organów. Ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne nie zawiera reguł prowadzenia ewidencji gruntów i dokonywania w nich zmian. Kwestie te uregulowane są w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Nadrzędnym celem prowadzonej ewidencji jest jej aktualność powiązana z zasadą chronologiczności wpisów. Istniejący zapis w ewidencji gruntów może być zmieniony tylko na podstawie dokumentów urzędowych, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji kwestionowanych danych (por. wyroki NSA z 14 listopada 2007 r I OSK 1488/06, z 11 marca 2008 I OSK 350/07 publ.w internetowym zbiorze orzecznictwa NSA). Znaczy to tyle, że w przypadku żądania zmiany w ewidencji gruntów musi istnieć inny, nowy dokument urzędowy z którego wynika konieczność dokonania zmiany w ewidencji gruntów z uwagi na jej nieaktualność. Przepisy art. 20, 22 i 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne są bowiem jedynie zbiorem informacji o gruntach, pełnią funkcję informacyjno-techniczną, nie rozstrzygają sporów o prawa do gruntów (choćby w odniesieniu do przysługującego prawa własności do określonego powierzchniowo gruntu), nie nadają tych praw.
Nie rodzą zatem żadnych praw rzeczowych czy obligacyjnych (por. wyroki NSA z 25 października 2010 r, I OSK 1839/10, z 19 października 2011 r I OSK 1764/10, 30 września 2011r I OSK 1628/10 zamieszone w internetowym zbiorze orzeczeń NSA).
Starosta, który prowadzi rejestry ewidencyjne dokonując wpisu ma obowiązek, zgodnie z zasadą legalności formalnej i materialnej, zbadać czy rzeczywiście istnieją różnice pomiędzy danymi, które znajdują się ewidencji gruntów a rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym na gruncie. Obowiązuje przy tym zasada chronologii wpisów. Jak wskazuje NSA w wyroku z 9 sierpnia 2012r. I OSK 1092/1, dokonanie zmian jest możliwe poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną tych rozbieżności. Wpisom do ewidencji gruntów podlegają bezsporne dane o gruntach, budynkach i lokalach.
Organy obu instancji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy a następnie go oceniły dokonując subsumcji pod właściwą normę prawa materialnego. Rozważania organów Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmuje jak własne.
Ani z zebranego przez organ materiału dowodowego ani nawet twierdzeń stron nie wynika aby po ostatecznie zakończonym postępowaniem w sprawie ewidencji gruntów zaszły w odniesieniu do tych działek zmiany uzasadniające uwidocznienie zmiany w ewidencji gruntów. Droga jest wyodrębniona jako ulica [...] i jako służąca dojazdowi do licznych działek, wykorzystywana jest jako szlak komunikacyjny. W żadnym razie działki skarżących nie są wykorzystywane jako rolne, czemu zresztą nie zaprzeczają sami skarżący.
Fakt naliczenia podatku za te działki nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co zresztą wiedzą skarżący, skoro zaskarżyli decyzję o wymiarze podatku. W sprawie dokonania zmian w ewidencji gruntów i organ i następnie Sąd zajmują się jedynie kwestią związaną z aktualnością ewidencji gruntów i zgodą ze stanem faktycznym, a ten od daty przeprowadzonego postępowania modernizacyjnego nie uległ zmianie.
Nie ma także możliwości w tym postępowaniu kwestionowania skutków powstałych w związku z ostatecznie zakończoną modernizacją gruntów. Sporządzony wtedy projekt operatu ewidencyjnego stał się operatem ewidencji gruntów o czym zainteresowani zostali poinformowani poprzez opublikowanie o tym informacji w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Nie zgłoszenie zarzutów do operatu na podstawie art. 24 a ust. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w brzmieniu obowiązującym w dacie prowadzenia postępowania modernizacyjnego, doprowadziło ostatecznie do zmian w ewidencji gruntów i weryfikacji użytków gruntowych poprzez wykazanie na obszarze działek skarżących użytków "droga". Dlatego obecny wniosek, organ zasadnie potraktował jako wniosek o dokonanie zmian w ewidencji gruntów – art. 24 a ust.12 P.g.k.
W tych okolicznościach organy prawidłowo ustaliły, że brak jest podstaw do wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów, zgodnie z żądaniem skarżących.
Sąd nie stwierdził także uchybień, które powinien wziąć pod uwagę z urzędu a które stanowiłyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.