Uzasadnienie
S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając go, podniósł, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, że z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wynika obowiązek opuszczenia przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Wywiódł, że orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji powodować będzie, że do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji nie będzie zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że zaskarżona decyzja nie jest aktem, który podlega wykonaniu, a obowiązek opuszczenia przez skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie został skonkretyzowany w decyzji, tylko wynika z przepisu prawa. Ponadto, organ administracji stwierdził, że strona nie dopełniła należycie obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności mających uzasadniać zastosowanie ochrony tymczasowej, ograniczając się do powtórzenia treści przepisu i nie przedstawiając okoliczności, które miałyby stanowić skutek wykonania zaskarżonej decyzji, i które jednocześnie można by utożsamić ze znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przedmiotowy wniosek nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ podniesione przez skarżącego okoliczności, które uzasadniać mają zastosowanie ochrony tymczasowej, nie są skutkami zaskarżonej decyzji.
Jak wynika z akt sprawy, ostanie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony (od [...] maja 2014 r. zezwolenie na pobyt czasowy – art. 507 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), którego udzielono skarżącemu decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r., było ważne do [...] czerwca 2014 r. Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku, złożonego przez S. K. w dniu 16 czerwca 2014 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. (doręczoną 25 lipca 2014 r.) odmówił udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Zgodnie z art. 299 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem terminu ważności zezwolenia na pobyt czasowy.
Wniosek, który wszczął postępowanie zakończone w drugiej instancji zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., strona złożyła w dniu 28 sierpnia 2014 r., zatem po upływie okresu, w jakim jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był legalny (oparty o zezwolenie na pobyt czasowy ważne do [...] czerwca 2014 r.). Wprawdzie stosownie do treści art. 108 ust. 1 pkt 2 oraz art. 299 ust. 7 ustawy pobyt cudzoziemca, który złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy uważa się za legalny od momentu złożenia wniosku do upływu okresu 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna lub 30 dni od doręczenia ostatecznej decyzji organu wyższego stopnia, jednakże warunkiem zastosowania dyspozycji norm prawnych zawartych w obu wskazanych przepisach jest wystąpienie z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt przed upływem okresu legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Należy zaś przypomnieć, że skarżący dysponował zezwoleniem na pobyt czasowy ważnym do [...] czerwca ubiegłego roku, natomiast po rozpatrzeniu kolejnego wniosku, złożonego przed upływem ważności rzeczonego zezwolenia, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. odmówił udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zatem, po upływie 30 dni od dnia, w którym decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. stała się ostateczna, pobyt S. K. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nielegalny. Kolejny wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie skutkował nadaniem temu pobytowi przymiotu legalności, co jednoznacznie wynika z treści przywołanych art. 299 ust. 5 w zw. z art. 299 ust. 6 pkt 1 i ust. 7 ustawy o cudzoziemcach.
Wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie miało zatem wpływu na legalność pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co za tym idzie, wbrew argumentacji strony, w której powołała się ona na treść art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, obowiązek opuszczenia przez nią terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest skutkiem wydania i doręczenia jej ostatecznej – zaskarżonej - decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Należy też zaznaczyć, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie stanowi podstawy do wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawę taką stanowi dopiero, wydana w odrębnym postępowaniu, decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach). Jednakże i ta decyzja nie podlega wykonaniu, jeżeli cudzoziemiec zaskarży ją do sądu administracyjnego i zwróci się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 331 ustawy o cudzoziemcach, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie.
Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.