Uzasadnienie
A. K. działająca przez przedstawiciela ustawowego S. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Skarżąca zwarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając go, podniosła, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazała, że z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wynika obowiązek opuszczenia przez nią terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej zaskarżonej decyzji. Wywiodła, że orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji powodować będzie, że do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji nie będzie zobowiązana do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że zaskarżona decyzja nie jest aktem, który podlega wykonaniu, a obowiązek opuszczenia przez skarżącą terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie został skonkretyzowany w decyzji, tylko wynika z przepisu prawa. Ponadto, organ administracji stwierdził, że strona nie dopełniła należycie obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności mających uzasadniać zastosowanie ochrony tymczasowej, ograniczając się do powtórzenia treści przepisu i nie przedstawiając okoliczności, które miałyby stanowić skutek wykonania zaskarżonej decyzji, i które jednocześnie można by utożsamić ze znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przedmiotowy wniosek nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ podniesione przez skarżącą okoliczności, które uzasadniać mają zastosowanie ochrony tymczasowej, nie są skutkami zaskarżonej decyzji.
Jak wynika z akt sprawy, skarżącej udzielono zgody na zamieszkanie na czas oznaczony (obecnie na pobyt czasowy – art. 507 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.) do 8 sierpnia 2014 r. Ojciec małoletniej wystąpił z kolejnym wnioskiem - o udzielenie jej zgody na pobyt czasowy
- - w dniu 28 sierpnia 2014 r., zatem po upływie okresu, w jakim jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był legalny (oparty o zezwolenie na pobyt czasowy ważne do 8 sierpnia 2014 r.).
Zgodnie z art. 299 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem terminu ważności zezwolenia na pobyt czasowy. Wprawdzie stosownie do treści art. 108 ust. 1 pkt 2 oraz art. 299 ust. 7 ustawy pobyt cudzoziemca, który złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy uważa się za legalny od momentu złożenia wniosku do upływu okresu 30 dni od doręczenia ostatecznej decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, jednakże warunkiem zastosowania dyspozycji norm prawnych zawartych w obu wskazanych przepisach jest wystąpienie z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt przed upływem okresu legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Jak wskazano, przedstawiciel ustawowy małoletniej skarżącej złożył wniosek o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy już po upływie terminu wskazanego w uprzednio udzielonym zezwoleniu na zamieszkanie na czas oznaczony (pobyt czasowy). W konsekwencji wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie miało wpływu na legalność pobytu skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co za tym idzie, wbrew argumentacji strony, w której powołała się ona na treść art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, obowiązek opuszczenia przez nią terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest skutkiem wydania i doręczenia jej ostatecznej – zaskarżonej - decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Należy też zaznaczyć, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie stanowi podstawy do wydalenia skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawę taką stanowi dopiero, wydana w odrębnym postępowaniu, decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach). Jednakże i ta decyzja nie podlega wykonaniu, jeżeli cudzoziemiec zaskarży ją do sądu administracyjnego i zwróci się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 331 ustawy o cudzoziemcach, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie.
Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.