Uzasadnienie
W piśmie z 13 maja 2016 r. syndyk mas upadłości [...] sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...], reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z [...] grudnia 2012 r. zezwalającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ul. [...] na zbieranie odpadów w [...].
W piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. Sąd przesłał pełnomocnikowi skarżącego odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 16 czerwca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponadto Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przez sądami administracyjnymi, złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej oraz złożenie postanowienia w przedmiocie ogłoszenia upadłości skarżącej spółki.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania te doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 czerwca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 j.t) sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu.
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 cyt. ustawy sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego doręczenia wezwania pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu z 18 lipca 2016 r. wynika, że w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie uiścił także wpisu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 cyt. ustawy należało orzec jak w sentencji.