Uzasadnienie
A. M. (dalej "skarżący"), po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 30 lipca 2014 r. o odrzuceniu jego skargi na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014, wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w celu wniesienia skargi kasacyjnej na powyższe postanowienie.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że został pozbawiony możliwości poniesienia kosztów postępowania sądowego z uwagi na zakończenie procedury uchodźczej oraz utratę prawa do pomocy socjalnej. Aktualnie skarżący utrzymuje się z nieregularnych, okazjonalnych prac dorywczych. Skarżący oświadczył, że nie ma w Polsce żadnej rodziny, dlatego nie może liczyć na żadne wsparcie finansowe ze strony krewnych. Wnioskodawca nie zna języka polskiego w stopniu wystarczającym, aby móc samodzielnie dochodzić swoich praw przed Sądem.
Stwierdzono, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Skarżący do dnia wydania decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy otrzymywał pomoc socjalną w wysokości 25 zł dziennie. Jednak pomoc ta, z uwagi na zakończenie procedury uchodźczej, została skarżącemu odebrana po 60 dniach od wydania przedmiotowej decyzji. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych. Obecnie utrzymuje się z nieregularnej pracy dorywczej. Wskazane okoliczności potwierdzają, że skarżący nie posiadając wystarczających dochodów nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie. W sytuacji bowiem, gdy skarżący nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, które mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, a jedyne źródło jego utrzymania stanowi praca dorywcza, nie ulega wątpliwości, że nie jest on w stanie wygospodarować środków na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy zatem uznać, iż aktualna sytuacja materialna wnioskodawcy, w szczególności brak stałych dochodów oraz majątku, który mógłby spieniężyć, pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.