Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 maja 2011 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 29 marca 2012 r. (wniesionym do sprawy o sygn. IV KO 62/12), T.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2011 r. nr [...] wydaną po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w przedmiocie udzielenia zezwolenia na handel równoległy środkiem ochrony roślin.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia skargi w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ze względu na brak legitymacji skargowej T.K.
Na wstępie należy zaznaczyć, że co do zasady w przypadku stwierdzenia braku legitymacji skargowej skarga podlega oddaleniu w wyroku. Nie dotyczy to jednak sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 ustawy Ppsa (patrz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 227-228). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Formalnymi warunkami skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego są:
- 1) złożenie skargi na akt lub czynności (bezczynności) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określone w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2012 r. poz. 270 tekst jedn.) – zwaną dalej Ppsa;
- 2) wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 Ppsa);
- 3) wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 Ppsa przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
Jedynie dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2004).
Stwierdzić zatem należy, że postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. W niniejszej sprawie T.K. nie posiada takiej legitymacji.
Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 Ppsa, jest bowiem podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością, czy też bezczynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. O istnieniu zaś interesu prawnego rozstrzygają przepisy prawa materialnego, powszechnie obowiązującego. Z takich przepisów mogą wynikać konkretne prawa podmiotowe, których konkretyzacja następuje w drodze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej.
Postępowanie administracyjne w sprawie objętej skargą toczyło się na wniosek i dotyczyło uzyskania zezwolenia na handel równoległy środkiem ochrony roślin. Podstawę materialnoprawną orzekania Ministra w tej sprawie stanowiło rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/WE i 91/414/EWG (Dz. Urz. UE L 309 z 24 listopada 2009 r.). Zgodnie z art. 33 ust. 1 tego rozporządzenia wnioskodawca zamierzający wprowadzić do obrotu środek ochrony roślin składa wniosek o zezwolenie lub o zmianę zezwolenia, osobiście lub za pośrednictwem przedstawiciela, w każdym państwie członkowskim, gdzie środek ochrony roślin ma być wprowadzany do obrotu.
Wobec tego postępowanie administracyjne w sprawie uzyskania zgody na handel równoległy środkiem ochrony roślin mogło zostać wszczęte jedynie na wniosek określonego podmiotu zamierzającego wprowadzić do obrotu środek ochrony roślin. Skoro jedyną stroną postępowania administracyjnego o zezwolenie na handel równoległy określonym środkiem ochrony roślin był podmiot, który złożył stosowny wniosek, to również postępowanie sądowoadministracyjne mogłoby zostać wszczęte jedynie na wniosek tego podmiotu (z wyjątkiem art. 52 § 1 Ppsa). Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarżący posiada interes prawny w kwestionowaniu przez Sądem decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który wynikałby z przepisów prawa materialnego. Brak jest również przepisów szczególnych, które dopuszczałyby możliwość wniesienia skargi przez T.K.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa orzekł jak w sentencji.