Uzasadnienie
Rada miasta W. uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2005r. odrzuciła zarzut J. i T. W. wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. Zarzut ten dotyczącył projektowanej wysokości zabudowy na terenie oznaczonym [...] a także wskaźnika intensywności zabudowy.
W uzasadnieniu tej uchwały Rada wskazała, iż w projekcie planu przyjęto zasadę wzrostu wysokości zabudowy od Jeziorka [...] w kierunku głównych ulic obszaru - [...], [...] i [...]. W związku z tym identycznym rygorom poddano wszystkie nieruchomości położone w granicach kwartałów dla których ustalono wysokości. I tak dla kwartału położonego między jeziorkiem a ul. [...] ustalono wysokość [...]m, między ul. [...] a ul. [...] - [...]m, między ul. [...] a ul. [...] - [...]m, między ul. [...] a ul. [...] - [...]m. Równocześnie ujednolicono wysokość projektowanej zabudowy w pierzei ul. [...] w stosunku do istniejącej zabudowy wielorodzinnej - [...]m.
Określenie wysokości zabudowy nie oznacza, że wszystkie wznoszone obiekty muszą mieć taką wysokość, lecz że nie można tych wysokości przekroczyć, albowiem są to wysokości maksymalnie dopuszczalne. Ponadto na terenie MU III, na którym znajduje się nieruchomość skarżących dopuszczalna jest zabudowa wielorodzinna jedynie do 6 lokali mieszkalnych. Mogą one być zlokalizowane na działkach o powierzchni minimum [...]m-, przy zachowaniu 60% powierzchni biologicznie czynnej. Dopuszczenie możliwości realizacji obiektów wielorodzinnych nie oznacza, że nie mogą być realizowane budynki jednorodzinne. Ustalenie 60% powierzchni biologicznie czynnej oznacza, że zabudowa wraz z powierzchnią utwardzoną nie może przekroczyć 40% powierzchni działki.
Również w planie ogólnym W., obowiązującym do 31 grudnia 2003r. przedmiotowy teren nie był przeznaczony wyłącznie pod zabudowę jednorodzinną, lecz pod zabudowę mieszkaniowo - usługową, bez określenia jej wysokości.
W skardze na tę uchwałę J. i T. W. ponowili zastrzeżenia do projektu planu podnoszone w zarzucie a dotyczące wysokości zabudowy na terenach sąsiednich oraz jej intensywności. Zdaniem skarżących dopuszczenie na terenie istniejącej zabudowy jednorodzinnej zabudowy wielorodzinnej o wysokości 12 i 16 metrów zaburzy ład przestrzenny tego terenu.
W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie.
Zdaniem Rady obszar objęty projektem planu jest obecnie najatrakcyjniejszym terenem inwestycyjnym W. i od lat podlega intensywnej żywiołowej urbanizacji. Celem opanowania tego zjawiska i uporządkowania zabudowy konieczne stało się uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Charakter dotychczasowej zabudowy oraz tendencje rynkowe determinują przeznaczenie terenu pod zabudowę niską i średnio - wysoką, w pierwszym rzędzie jednorodzinną w zwartej zabudowie oraz małych domów wielorodzinnych. W projekcie planu uwzględniono te potrzeby starając się wkomponować zabudowę istniejącą z uwzględnieniem wymogów ochrony środowiska. Poprzez gradację wysokości zabudowy zadbano o płynne przejście pomiędzy zabudową wysoką wzdłuż ulic zbiorczych a kameralnymi domami jednorodzinnymi w głębi osiedla.
Przyjęte ustalenia projektu planu nie ingerują w prawo własności skarżących, nie spowodują też konieczności zmiany przeznaczenia bądź sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut jest związane z równoczesnym naruszeniem porządku prawnego. Natomiast samo naruszenie prawem chronionego interesu podmiotu wnoszącego zarzut nie stanowi wystarczającej przesłanki do uwzględnienia zarzutu, jeżeli gmina działała w ramach przysługujących jej z mocy art. 4 ust.1 w zw. z art. 2 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r. /tekst jednolity: Dz. U. nr15 z 1999r. poz. 139 ze zm./ uprawnień do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu i gdy tych uprawnień nie nadużyła.
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia aby przyjęte w projekcie planu rozwiązania dotyczące wysokości i intensywności zabudowy w sąsiedztwie nieruchomości skarżących było niezgodne z prawem.
Stosownie do uregulowania art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm./ do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed wejściem w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wynika z akt sprawy Rada Gminy W. w dniu [...] lipca 1996r. podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U.. Zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu zostały dokonane przed dniem 11 lipca 2003r. a więc przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zatem prawidłowo gmina kontynuowała procedurę planistyczną na podstawie przepisów ustawy z 1994r.
Zgodnie z art. 10 ust.1 i 6 tej ustawy Rada w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie terenów i zasady ich zagospodarowania oraz ustala lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy. Przyjęte w tym zakresie ustalenia dotyczące wysokości i intensywności zabudowy zostały w sposób trafny i racjonalny uzasadnione w zaskarżonej uchwale. Jak wynika z analizy treści i rysunku projektu planu zabudowa o maksymalnej wysokości 16m została przewidziana jedynie na obrzeżach ternu objętego projektem planu wzdłuż ulic: [...], [...] i [...]. W ciągu ulicy [...] plan przewiduje pierzeje usługową, albowiem jest to ulica zbiorcza wzdłuż której partery budynków mają być przeznaczone na usługi ogólnodostępne, ale nieuciążliwe.
Ustalenia w § 10 projektu planu dopuszczają przy wysokości budynków 8,5m tylko max 2 kondygnacje naziemne, w tym poddasze użytkowe, przy wysokości 10,5m - max 3 kondygnacje naziemne, w tym poddasze użytkowe, przy wysokości 12m wysokości - max4 kondygnacje naziemne, w tym poddasze użytkowe. Zatem nie można przyjąć aby przyjęte ustalenia w zakresie wysokości zabudowy naruszały interes skarżących. Również zarzuty dotyczące wskaźnika intensywności zabudowy są niezasadne. Zarówno na terenie [...] jak i [...] przewidziany został taki sam wskaźnik intensywności zabudowy. Na obu obszarach przyjęto konieczność zachowania 60% powierzchni biologicznie czynnej. Jedynie dla wzdłuż ulic zbiorczych ten wskaźnik wynosi 40%.
W świetle tych okoliczności należy zgodzić się ze stanowiskiem Rady, że ustalenia planu zostały podyktowane dążeniem do prawidłowego wykorzystania terenu objętego planem i jego przyszłym rozwojem, przy uwzględnieniu interesów osób już mieszkających oraz ochrony przyrody.
Należy bowiem podnieść, iż wysokość zabudowy rośnie w miarę oddalania się od Jeziorka I., które podlega ochronie i wokół którego powstała strefa ochrony ekologicznej.
Trafnie Rada W. podnosi, iż ustalenia projektu planu nie naruszają interesu skarżących, który uniemożliwiałby zagospodarowanie działki lub korzystanie z niej w sposób dotychczasowy. Sąd nie stwierdził również naruszenia prawa, które dawałoby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Uchwała została należycie uzasadniona i zachowane zostały wymogi procedury planistycznej.
Mając na uwadze, iż zaskarżona uchwała odpowiada prawu sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz.1270/ skargę oddalił.