Uzasadnienie
W dniu 4 lipca 2013 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożony na urzędowym formularzu PPF, wniosek skarżącego N. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przebywa w Polsce nielegalnie. Wnioskodawca wiele miesięcy temu przystąpił do procedury abolicyjnej, co skutkowało koniecznością zaprzestania nielegalnej pracy. Ostatecznie został on pozbawiony stałych dochodów, a jego sytuacja majątkowa stała się trudna. Skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku oraz oszczędności pieniężnych.
Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek skarżący w piśmie z dnia 29 lipca 2013 r. oświadczył, że jedynym dochodem jaki uzyskuje jest nieregularny dochód w wysokości ok. 320 zł miesięcznie z tytułu prac dorywczych. Skarżący nie posiada własnego mieszkania, zamieszkuje w domu znajomych, korzystając z ich uprzejmości. Ponieważ znajomi skarżącego pomagają mu z grzeczności, nie ponosi on z tego tytułu żadnych wydatków. Skarżący wskazał, że nie posiada kont bakowych, nie otrzymuje również żadnej pomocy od instytucji państwowych. Wnioskodawca dodatkowo oświadczył, że działający w jego imieniu profesjonalny pełnomocnik działa nieodpłatnie (pro publico bono) z uwagi na jego współpracę ze Stowarzyszeniem [...].
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Należy dodać, że prawo pomocy może dotyczyć wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.).
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF oraz w piśmie z dnia 29 lipca 2013 r. uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
Należy mieć na uwadze, iż skarżący obecnie nie uzyskuje żadnych stałych dochodów. Dochody natomiast uzyskiwane z tytułu dorywczych prac zleconych są niewielkie (około 320 zł miesięcznie), a przede wszystkim nieregularne. Skarżący co prawda nie określił kosztów bieżącego utrzymania, jednakże biorąc pod uwagę kwotę uzyskiwanych przez niego dochodów, brak jest podstaw do uznania, że posiada on wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych w niniejsze sprawie.
Aktualna sytuacja materialna i rodzinna wnioskodawcy, w szczególności brak stałych dochodów oraz brak majątku, który mógłby spieniężyć, pozwala zatem na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.