Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z 22 sierpnia 2013 r. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowił R. K. adwokata z urzędu w sprawie z jej skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu uchodźcy. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła adw. K. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 stycznia 2014 r. oddalił skargę R. K. oraz przyznał ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz adw. K. J. koszty nieopłaconej pomocy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej sporządzonej i wniesionej przez adw. K. J., wyrokiem z 22 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1160/14 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2014 r., a także zaskarżoną decyzję Rady do Spraw Uchodźców oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2013 r. nr [...]. Pełnomocnik reprezentowała skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podczas której złożyła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Według § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), mającego w sprawie zastosowanie na podstawie § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801), stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka minimalna wynosi 75 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Mając powyższe na uwadze, pełnomocnikowi wyznaczonemu przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] należało przyznać koszty w wysokości 240 zł tytułem pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu w pierwszej instancji. Nie ma natomiast podstaw prawnych do przyznania pełnomocnikowi kosztów za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, ponieważ jak wynika z protokołu rozprawy, pełnomocnik nie złożyła oświadczenia czy opłaty z tytułu prowadzonej sprawy zostały zapłacone w całości lub w części, czy też nie (w skardze kasacyjnej nie zawarła w ogóle wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej).
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że jeżeli wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub w części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierają oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, to należy odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. postanowienie SN - Izba Cywilna z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98, dostępny w OSNC 1999/3 poz. 63, postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14, lex nr 1564209).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.