Uzasadnienie
Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia S. T. z dnia [...] listopada 2014r. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] listopada 2014r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadesłania kserokopii dokumentacji Pana K. K. na podstawie której Wojewódzki Zespół w [...] wznowił postępowanie w listopadzie 2011r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jako podstawę wydania postanowienia Minister wskazał przepis art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz.267 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji Minister przedstawił następujący stan sprawy:
Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...], w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2014r. sygn.. akt II SAB/Bk 24/14, wydał postanowienie z dnia 7 listopada 2014r. w przedmiocie odmowy nadesłania kserokopii dokumentacji Pana K. K. na podstawie której Wojewódzki Zespół w [...] wznowił postępowanie w listopadzie 2011r. Organ I instancji wskazał, że w aktach postępowania brak jest pisma K. K., nadto K. K. nie był Pełnomocnikiem Rządu do spraw Osób Niepełnosprawnych w listopadzie 2011r.
Na skutek zażalenia S. T. Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał przywołane wyżej postanowienie kasatoryjne z dnia [...] marca 2015r. W motywach postanowienia Minister wskazał w szczególności, że rozpoznając wniosek ponownie organ winien podjąć działania zmierzające do ustalenia treści żądania strony i wyjaśnienia wszystkich związanych z wnioskiem wątpliwości, co do osoby podpisującej decyzję o wznowieniu postępowania, a tym samym dopełnić obowiązku z art. 9 i art. 7 kpa. Podniósł, że organ stosując się do ogólnych zasad postępowania administracyjnego powinien uwzględnić intencje strony, a nie literalną treść pisma, jeżeli miałoby to przysłużyć się słusznemu interesowi obywatela.
Skargę na powyższe postanowienie Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. T. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 30 września 2015r. skarżący oświadczył, że nie chce kwestionować korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia i cofa skargę – protokół rozprawy k. 30 akt sądowych.
Pełnomocnik organu pozostawił wniosek skarżącego do uznania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Jak wynika z dyspozycji art. 161§ 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Cofnięcie skargi co do zasady jest wiążące dla sądu, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne – art. 60 p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy niniejszej w ocenie Sądu brak było przeszkód do skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego, co skutkowało umorzeniem postępowania sądowego.
Z tych też względów, biorąc za podstawę art. 161§ 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak na wstępie.
- - ---------------------- 1