Uzasadnienie
W piśmie z dnia 11 kwietnia 2013 r. S. H. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], mocą której utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o odmowie S. H. ur. [...] sierpnia 1975 r., obywatelce [...], udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zarządzeniem z dnia 5 lipca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków fiskalnych poprzez uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 300,-zł.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 16 lipca 2013 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 23 lipca 2013 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżąca nie wykonała wezwania Sądu.
Nadesłała natomiast w dniu 24 lipca 2013 r. pismo opatrzone datą 22 lipca 2013 r., w którym oświadczyła: "chciałabym oddalić swoją skargę (...), ponieważ nie jestem w stanie uregulować opłat sądowych".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga.
Zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, a jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie wykonała wezwania Sądu i nie uiściła wymaganego wpisu sądowego.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że nawet gdyby przyjąć, że pismo skarżącej z dnia 22 lipca 2013 r. jest wnioskiem cofającym skargę, to cofnięcie to jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a to z tej przyczyny, że rozpatrzenie oświadczenia strony o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe i dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera żadnych braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiałyby jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie oświadczenie z dnia 22 lipca 2013 r. cofające skargę było poprzedzone stosownym wezwaniem z dnia 5 lipca 2013 r. do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, które nie zostały uzupełnione, a to powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 powyższej ustawy, mimo jej cofnięcia, a nie umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec tego oświadczenie cofające skargę nie mogło wywrzeć przed Sądem określonych skutków ze względu na wystąpienie negatywnej przesłanki wykluczającej jego uwzględnienie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.