Uzasadnienie
Po wydaniu w niniejszej sprawie w dniu [...] grudnia 2008 r. postanowienia odrzucającego zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2008 r., skarżący wnioskiem z dnia 6 stycznia 2008 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego).
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał na swoją trudną sytuację materialno- bytową, nadmieniając, że jest osobą starszą (75 lat), schorowaną, inwalidą I grupy. Oświadczył, iż jedynym jego dochodem jest świadczenie emerytalne w wysokości 700 zł miesięcznie. Z przedłożonego formularza wynika ponadto, iż skarżący oprócz 1-pokojowego mieszkania o pow. 18 m2 nie posiada żadnego innego majątku, przedmiotów wartościowych, ani zgromadzonych oszczędności. Wnioskodawca poinformował, iż jest osobą samotną, natomiast z uzyskiwanych dochodów niejednokrotnie nie jest w stanie wykupić niezbędnych lekarstw, przepisanych mu przez lekarzy.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym (ustanowienie adwokata, radcy prawnego) przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek o ustanowienie pełnomocnika stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Trudna sytuacja materialna skarżącego, a w szczególności niskie dochody, brak oszczędności oraz majątku, który mógłby spieniężyć, daje podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez niego kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, narazi go na uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego. Powyższe wskazuje zatem, że istnieją przesłanki do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dodatkowo należy wskazać, iż ustanowienie pełnomocnika z urzędu ma szczególne znaczenie z uwagi na etap, w którym znajduje się postępowanie w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. W. Od postanowienia tego przysługuje skarżącemu skarga kasacyjna (art. 173 § 1 P.p.s.a.). Powyższy środek odwoławczy objęty jest przymusem adwokackim (art. 175 § 1 P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy od przyznania prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu może być uzależniona realizacja przez skarżącego konstytucyjnego prawa do sądu.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.