Uzasadnienie
R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GDOŚ z [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn.: "wykonanie skrzyżowania dwupoziomowego w [...] w km [...] linii [...] nr [...] realizowanego w ramach projektu "[...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza więc analiza wymogów jej dopuszczalności.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Istotną w sprawie jest okoliczność, że doręczenie zaskarżonej decyzji w stosunku do strony skarżącej zrealizowane zostało w trybie art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.), tj. za pokwitowaniem przez operatora pocztowego. Natomiast dla pozostałych stron doręczenie nastąpiło w trybie art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.).
Sąd w składzie orzekającym aprobuje przy tym stanowisko, że doręczenie decyzji części podmiotów w trybie art. 49 k.p.a. nie niweluje skutków tzw. doręczenia osobistego, które nastąpiło w stosunku do strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 18 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1231/17; z 11 września 2018 r., sygn. akt II OZ 863/18).
Natomiast z analizy akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej 7 października 2019 r. Ostatni dzień terminu na wniesienie skargi przypadał zatem na 6 listopada 2019 r. Natomiast skarga została nadana w placówce operatora pocztowego 20 listopada 2019 r. Zestawienie wskazanych dat bezsprzecznie prowadzi do wniosku, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.
Co dotyczy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, to przypomnieć należy, że rozpatrzenie wniosku tego rodzaju uwarunkowane jest skutecznym wniesieniem skargi. Tym samy w związku z niemożnością nadania sprawie dalszego biegu, brak było podstaw do rozpoznania tego wniosku, ponieważ odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie I. sentencji. Natomiast na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócono stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy jak w punkcie II. sentencji.