Uzasadnienie
W piśmie z dnia 8 lipca 2014 r. G. G. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia mu ochrony uzupełniającej, braku udzielenia zgody na pobyt tolerowany oraz umarzającą decyzję organu I instancji w zakresie o wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Następnie w piśmie procesowym z 22 sierpnia 2014 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że z uwagi na treść art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach jego pobyt na terenie RP będzie uważany za nielegalny. W przypadku nie opuszczenia terytorium RP wszczęte zostanie wobec niego postępowanie o wydalenie go z terytorium RP, podczas gdy opuszczenie przez niego terytorium RP skutkować będzie naruszeniem jego praw gwarantowanych na mocy art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz praw jego dzieci zawartych w Konwencji o prawach dziecka. Dodatkowo będzie się to wiązać z naruszeniem jego praw do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma jednak charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 tej ustawy, tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie zobowiązuje skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani nie orzeka o wydaleniu go z jej terytorium. Zaskarżoną decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. w zakresie wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uchyliła decyzję organu pierwszej instancji i umorzyła postępowanie przed tym organem. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie pogorszy zatem sytuacji prawnej skarżącego, w szczególności na jej podstawie nie może zostać on wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Biorąc więc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji nie rodzi dla skarżącego zagrożenia wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji