Uzasadnienie
B. i J. B. wspólnie z innymi osobami wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 4 listopada 2003r. W treści tej skargi jako przedmiot zaskarżenia wskazali uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 2003r. nr [...].
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę m. in. B. i J. B. przyjmując, że skarga wniesiona na wskazaną uchwałę przez tych skarżących jest niedopuszczalna, ponieważ uchwała ta rozstrzyga o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniesionych przez M. i W. B., w zakresie zaprojektowania na należących do nich działkach drogi wewnętrznej, a wobec tego pozostali skarżący w tym także B. i J. B. nie mieli legitymacji do wniesienia skargi w tej sprawie.
W wyniku skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lipca 2005r. uchylił powyższe postanowienie w części odrzucającej m.in. skargę B. i J. B. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wskazując, iż brak w piśmie z dnia 4 listopada 2003r. wskazania zaskarżonej uchwały stanowił brak formalny skargi w rozumieniu art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który podlegał uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ww ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wezwanie do sprecyzowania skargi wysłane do skarżących B. i J. B. pismem z dnia 3 marca 2004r. nie było prawidłowe, co spowodowało naruszenie art. 6 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) i stanowiło podstawę do uchylenia postanowienia WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2004r. o odrzuceniu skargi.
Przed ponownym rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pełnomocnik Rady Miejskiej w K. w piśmie z dnia 11 stycznia 2006r. poinformował, iż nieruchomości, które dotyczą w/w sprawy, w tym nieruchomość należąca do skarżących B. i J. B., zostały wyłączone z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do ponownego opracowania.
W odpowiedzi na powyższe pismo B. i J. B. oświadczyli w piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2006r. iż wycofują swoja skargę na uchwałę odrzucającą ich zarzut do projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego tj. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 2003r. nr [...].
Sąd uznał powyższe cofnięcie skargi za dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym, w przypadku cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ww ustawy.