Uzasadnienie
M. G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2010 r. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w niniejszej sprawie.
O przyznaniu prawa pomocy mają decydować według wnioskodawczyni następujące względy:
Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem. Jedynym ich źródłem utrzymania są renty chorobowe w łącznej wysokości 1411,08 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni oprócz mieszkania o pow. 62 m2 nie posiada żadnego innego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Stan zdrowia skarżącej oraz jej męża wymaga stałego leczenia z czym wiąże się konieczność wydatkowania niebagatelnych dla niej kwot na zakup niezbędnych lekarstw. Ponadto znaczną część swoich dochodów wnioskodawczyni zmuszona jest przeznaczać na utrzymanie mieszkania.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Należy dodać, że prawo pomocy może dotyczyć wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżąca powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje ją przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącej opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 2 sierpnia 2010 r. uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Udowodniła ona bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, iż z oświadczenia skarżącej złożonego na urzędowym formularzu PPF wynika, że jedynymi dochodami jej oraz jej męża są dochody z tytułu renty w łącznej wysokości 1411, 08 zł brutto miesięcznie, co stanowi 1232, 08 zł netto. Skarżąca jest osobą schorowaną, nie posiada zatem potencjalnych możliwości dodatkowego zarobkowania. Wnioskodawczyni co prawda nie określiła kosztów utrzymania mieszkania oraz wydatków ponoszonych z tytułu stałego leczenia jej oraz jej męża, jednakże biorąc pod uwagę kwotę uzyskiwanych przez jej rodzinę dochodów, brak jest podstaw do uznania, że posiada ona wolne środki finansowe, które mogłaby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego.
Aktualna zatem sytuacja materialna wnioskodawczyni, w szczególności niskie dochody oraz zły stan zdrowia pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.