Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., wydanym na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 127 § 1 kpa oraz art 7b ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), odmówił W. D. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] września 2001 r. nr [...] orzekającej o zmianie powierzchni działki nr [...], położonej w obrębie G. gm. G.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w wyniku analizy akt sprawy ustalił, że wnioskodawca nie był stroną w postępowaniu prowadzonym przez Starostę W. zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] września 2001r., dotyczącej zmiany powierzchni działki nr [...], stanowiącej własność K. S.. W. D., jako właściciel przyległej działki, podczas tego postępowania uczestniczył jedynie na etapie postępowania przygotowawczego prowadzonego prze uprawnionego geodetę, został poinformowany o czynnościach wyznaczenia granic.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. D. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 kpa poprzez jego błędną wykładnię, na mocy której wniosek o przywrócenie terminu może złożyć tylko strona postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi.
W motywach skargi podniesiono, że błędne jest stanowisko organu, iż z art. 58 kpa wynika, że przepis ten wymaga aby podmiot wnoszący o przywrócenie terminu był stroną postępowania, wymaga jedynie aby była to strona zainteresowana. Skarżący podniósł, iż jest osobą bezpośrednio zainteresowaną, ponieważ Starosta decyzją z dnia [...] września 2001 r. zwiększył powierzchnię działki nr [...], będącej wówczas własnością K. S., jednocześnie zmniejszając powierzchnię jego działki, a nadto nie wyraził zgodna zmianę granic tej działki, ich wytyczenie jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.ps.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2009 r.
Zgodnie art. 58 § 1 i art. 59 § 1 kpa w razie uchybienia terminu organ administracji obowiązany jest przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści art. 58 § 1 kpa wynika, iż uprawnionym do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest "zainteresowany". Pojęcie to nie oznacza osoby mającej (tylko) interes faktyczny w załatwieniu sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz osobę uczestniczącą w postępowaniu administracyjnym uprawnioną względnie zobowiązaną do dokonania czynności procesowej. Zainteresowanym w rozumieniu tego przepisu będą zatem uczestnicy postępowania (strony, uczestnicy na prawach strony i inni uczestnicy), którzy są "zainteresowani" przywróceniem im prawa do podjęcia pewnych czynności procesowych (tak: Z. Janowicz, Komentarz, Kodeks postępowania administracyjnego, 1991 r., s. 163).
Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, wydaje postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, bądź postanowienie o odmowie przywrócenia terminu.
Jak stanowi art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji administracyjnej. W tym terminie może wnieść odwołanie również osoba mająca uprawnienia strony w rozumieniu art. 28 kpa, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i której organ nie doręczył i nie ogłosił decyzji, a o wydaniu jej dowiedziała się z innych źródeł. Stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji (a jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa) wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie terminu do wniesienia odwołania decyzja w myśl art. 16 § 1 kpa staje się ostateczna, niezależnie od tego, czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim stronom.
Decyzja ostateczna może być natomiast wzruszona tylko w trybie nadzwyczajnym, uregulowanym w rozdziałach 12 i 13 działu II kpa. Wówczas stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy była ona już ostateczna, nie przysługuje odwołanie, lecz przysługuje prawo do złożenia wniosku na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zatem nie przysługuje jej natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o którym mówi art. 58 § 1 kpa, gdyż ten przysługuje tylko stronie, której organ doręczył decyzję (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 1997 r., I SA 1329/95, ONSA 1998/3/103, wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2007, II OSK 175906). Oznacza to, że art. 129 kpa określający termin wniesienia odwołania odnosi się tylko do osób, którym decyzja została doręczona, zaś nie dotyczy osób, które nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji i którym decyzji nie doręczono.
Wobec tego, skoro tym ostatnim nie przysługuje prawo do złożenia odwołania, to tym samym nie są oni uprawnieni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Właśnie taka sytuacja odnosi się do skarżącego, bowiem z akt sprawy wynika, że nie był on stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty W.z dnia [...] września 2001 r. i decyzja ta nie była mu doręczona. Decyzja ta w dniu złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania była decyzją ostateczną, to w tych warunkach oczywistym jest, że skarżącemu nie przysługiwało prawo złożenia wniosku na podstawie art. 58 § 1 kpa, ponieważ nigdy nie został dla niego otwarty bieg terminu do wniesienia odwołania.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż na rozprawie pełnomocnik skarżącego złożył akt notarialny z dnia [...] grudnia 2002 r. Repertorium A Nr [...], z którego m.in. wynika, że skarżący działki nr [...] i [...], które w dacie wydania kwestionowanej decyzji Starosty W. stanowiły jego własność, darował synowi M. D.. Wobec utraty przez skarżącego tytułu własności do wskazanych działek, które bezpośrednio sąsiadują z działką nr [...], której dotyczyła decyzja pierwszej instancji z dnia [...]września 2001 r., nie był on uprawniony do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również odwołania.
Skarżący utracił bowiem przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Brak po stronie legitymacji do wniesienia żądania do organu zgodnie z treścią art. 126 kpa, obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., powinno skutkować na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzeniem postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wprawdzie w niniejszej sprawie organ zamiast umorzyć przedmiotowe postępowanie, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to jednak w ocenie Sądu nie miało to wpływu na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu należnego wynagrodzenia orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.