Uzasadnienie
M. J. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ") z dnia [...] marca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2018 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędnym uzbrojeniem terenu i urządzeniami towarzyszącymi na działce nr [...] w m. P., gm. E.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę GDOŚ poinformował, że postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] uchylił własne, będące przedmiotem skargi, postanowienie z dnia [...] marca 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2018 r. i uzgodnił przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy, uwzględniając tym samym skargę w całości, zgodnie z dyspozycją art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia GDOŚ z dnia [...] maja 2018 r. wynika, że zostało ono doręczone skarżącej w dniu 23 maja 2018 r. W piśmie z dnia 6 lipca 2018 r. GDOŚ poinformował, że skarga na ww. postanowienie nie wpłynęła do tut. urzędu. Należy ponadto stwierdzić, że w urządzeniach ewidencyjnych Sądu nie odnotowano wpływu skargi na postanowienie GDOŚ z dnia [...] maja 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż cofnięcie skargi lub śmierć strony, stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia gdy zaskarżony akt prawny zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt został zaskarżony, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 156). Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego.
Przypomnieć zatem należy, że wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Głównym zarzutem podniesionym w skardze było naruszenie w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 25 Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jeziora [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2018 r. Nr [...] poz. 1341), dalej: "rozporządzenia", tj. zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, poprzez błędną jego interpretację polegającą na przyjęciu, że sformułowany w tym akcie zakaz dotyczy zarówno zbiorników naturalnych jak i sztucznych. Skarżąca stwierdziła, że wszystkie zbiorniki wodne sąsiadujące z jej nieruchomością są zbiornikami sztucznymi, wybudowanymi przez sąsiadów w celu ozdoby posesji. Natomiast planowana przez nią inwestycja nie znajduje się w pasie szerokości 100 m od jakichkolwiek naturalnych zbiorników wodnych.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. GDOŚ skorzystał ze swych uprawnień autokontrolnych i uchylił w całości zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, uzgodnił przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto orzekł, że uchylane postanowienie z dnia [...] marca 2018 r. nie zostało wydane bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia autokontrolnego GDOŚ stwierdził m.in., że po ponownej weryfikacji własnego postanowienia z dnia 16 marca 2018 r. oraz po ponownej analizie przepisów rozporządzenia Wojewody [...] i najnowszego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przychyla się do stanowiska skarżącej i zmienia swoją interpretację zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.
Organ stwierdził, że inwestycja skarżącej znajduje się w pasie szerokości 100 m od zbiorników wodnych pochodzenia sztucznego, które nie są usytuowane na wodach płynących, w związku z czym planowany budynek mieszkalny nie narusza zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia.
W ocenie Sądu w zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że organ w postanowieniu z dnia 17 maja 2018 r. podzielił zarzuty skarżącej w stosunku do zaskarżonego postanowienia z dnia 16 marca 2018 r. i tym samym prawidłowo zastosował przepis art. 54 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym Sąd uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji. O kosztach (pkt 2 sentencji) postanowiono na mocy art. 201 § 1 p.p.s.a.