Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia (...) maja 1995 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pktl K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w O. z dnia (...) listopada 1994 r. w przedmiocie wymierzenia Zakładowi Higieny Komunalnej Sp.z o.o. w B. dobowej kary pieniężnej za gromadzenie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wskazano, iż odpady gromadzone były przez Spółkę w miejscu na ten cel nie przeznaczonym, w rozumieniu art. 110 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.). Potwierdzała to okoliczność, iż Kierownik Urzędu Rejonowego w B. ostateczną decyzją z dnia (...) stycznia 1992 r. odmówił pozwolenia na dalsze użytkowanie wysypiska w P., zakazał użyłkowania wysypiska od dnia 30 czerwca 1992 r. i nakazał rekultywację terenu do dnia 30 czerwca 1993 r.
W skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska Spółka zakwestionowała ustalenie organu, jakoby odpady gromadzone były w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, podnosząc pozostawanie w obrocie prawnym innych decyzji, z których treści, zdaniem Skarżącej, wynikała możliwość dalszej eksploatacji wysypiska. Zarzucono również wadliwe ustalenie ilości odpadów, za które wymierzono karę pieniężną.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawarte w zaskarżonej decyzji.
W trakcie postępowania strona skarżąca poinformowała Sąd, iż toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia (...)stycznia 1992 r. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 1997 r. postępowanie sądowe w sprawie zostało zawieszone.
Na wezwanie Sądu, (...) Urząd Wojewódzki wyjaśnił (k. 58), iż ostateczną decyzją z dnia (...) marca 2001 r. Wojewoda O. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia (...) stycznia 1992 r., załączając akta sprawy.
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2007 r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja dotknięta jest wadliwością prowadząca do jej uchylenia.
Uzasadniając stanowisko odnośnie gromadzenia odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, w rozumieniu art. 110 ust. 1 pkt 3, mającej w sprawie zastosowanie, ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, organ administracji odniósł się do stanu formalnoprawnego wynikającego z funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia (...) stycznia 1992 r., z której treści wynikał zakaz dalszej eksploatacji składowiska w P. Ostateczną decyzją z dnia (...) marca 2001 r. stwierdzono nieważność tej decyzji. Stwierdzenie nieważności rodzi skutek wsteczny, co oznacza w niniejszej sprawie iż stan formalnoprawny należy oceniać tak, jakby decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia (...) stycznia 1992 r. nie pozostawała w obrocie prawnym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta ma znaczenie w sprawie w myśl art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., gdyż pojęcie "uchylenia decyzji" w rozumieniu tego przepisu obejmuje także przypadek stwierdzenia jej nieważności.
W tej sytuacji poza oceną Sądu, pozostała kwestia właściwego ustalenia ilości odpadów, za które wymierzono administracyjną karę pieniężną.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy -z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.