Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 8 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1555/13

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 października 2013 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. P. na bezczynność Rady Miasta W. w przedmiocie zmiany uchwały z dnia [...] stycznia 2010 nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie działki nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1. decyzje administracyjne;
2. 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5. 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
6. 6. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
7. 7. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
8. 8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
9. 9. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z treści skargi oraz oświadczeń, złożonych na rozprawie w dniu 8 października 2013 roku wynika, że J. P. składa skargę na bezczynność Rady Miasta W. w przedmiocie zmiany uchwały z dnia [...] stycznia 2010 nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie działki nr [...]. Skarżący domagał się zobowiązania Rady Miasta, by doprowadziła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie należącej do niego działki nr [...].

Jak wynika z treści przytoczonego wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga na bezczynność nie obejmuje działań administracji publicznej opisanych w pkt 6, to jest stanowienia aktów prawa miejscowego.

Zgodnie z treścią art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania jest aktem prawa miejscowego. Niedopuszczalne jest więc wniesienie skargi na bezczynność w uchwalaniu aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podstawą wniesienia skargi w na bezczynność w uchwalaniu aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może też być art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 - tekst jednolity ze zm.). Z przepisu tego wynika, iż każdy czyj interes prawny został naruszony niewykonywaniem przez organ gminy czynności nakazanych prawem może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - wnieść skargę do sądu administracyjnego.

Problematyka zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności w uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 sierpnia 1996 roku (II SA/Wr 280/96) oraz w wyroku z dnia 27 maja 2009 (II OSK 1968/08). W pierwszym z powołanych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przepisy art. 3 pkt 1 i art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) nie uzasadniają wniesienia przez właściciela gruntu w gminie, w trybie art. 101 a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74), skargi na niewykonanie przez organy gminy czynności nakazanych prawem, polegających na niewprowadzeniu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o planowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a według art. 4 ust. 1 tej ustawy i art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym uchwalenie planów zagospodarowania przestrzennego i ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania należy do zadań własnych gminy.

Z przepisów tych, określających zadania, a więc również obowiązki rady gminy, nie wynika jednak prawo żądania mieszkańca gminy lub właściciela gruntów położonych na terenie gminy, do podjęcia albo zmiany uchwały, zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inicjatywa uchwałodawcza przysługuje wyłącznie określonym w statucie organom i osobom, a nie każdemu mieszkańcowi z osobna.

Pogląd ten, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jest nadal aktualny.

Skarga J. P., jako niedopuszczalna, została więc przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucona na podstawie cytowanych wyżej przepisów.