Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2014r. (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] o udzieleniu [...] S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w miejscowości S., gm. W., oznaczonej jako działki o nr [...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,26 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,22 ha i nr [...] o pow. 0,51 ha, stanowiącej współwłasność B. D. i E. D. oraz nadająca powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. (nr [...]) Starosta S., na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej jako: "ugn"), ograniczył sposób korzystania z opisanej nieruchomości poprzez udzielenie [...] S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...], w tym na podwieszenie przewodów linii elektroenergetycznej na wysokości nie mniejszej niż 8,5 m oraz na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV, po jej wybudowaniu, w pasie technologicznym o szerokości po 70 metrów. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], utrzymał tę decyzję w mocy.
Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Starosta S., na podstawie art. 124 ust. 1a ugn, zezwolił [...] S.A. z siedzibą w K. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Decyzji tej został nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpoznaniu odwołania E. D., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2014 r.
Pismem z dnia 4 grudnia 2014 r. E. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na obie decyzje Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r.
W rozpoznawanej skardze, która dotyczy decyzji nr [...] o zajęciu nieruchomości, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: ppsa), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania.
Według art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.; dalej jako: "ugn") starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Przepis art. 9 ugn stanowi, że w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Z kolei z treści art. 124 ust. 1a ugn wynika, że w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust.
- 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
W rozpatrywanej sprawie zostały wydane dwie decyzje, pierwsza - wydana w trybie art. 124 ust. 1 ugn, druga – wydana później, w trybie art. 124 ust. 1a ugn z rygorem natychmiastowej wykonalności. Obie decyzje zostały zaskarżone do Sądu przez skarżącą.
Sąd podziela pogląd skarżącej, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a ugn ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa. Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych, ale tylko w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu. Zakres wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu określa przy tym decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ugn. Zgodnie z art. 124 ust. 1a ugn decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu. Jej subsydiarny charakter oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym, tylko wtedy kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzającą ją decyzja o ograniczeniu prawa do nieruchomości.
W związku z tym, że zaskarżona decyzja, wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a ugn, jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 ugn Sąd postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymaniu decyzji organu I instancji, albowiem to ta decyzja posiada przymiot wykonalności. Zdaniem Sądu skarżąca wykazała, że wykonanie tej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki a także narazić ją na znaczną szkodę. Zajecie nieruchomości rodzi daleko idące konsekwencje, wynikające z możliwości rozpoczęcia prac budowlanych związanych z realizacją inwestycji – budowy linii elektroenergetycznej. Następstwa wykonania zaskarżonej decyzji raz zaistniałe, mogą spowodować istotną lub trwałą zamianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego (sprzed zajęcia nieruchomości) może być niemożliwy.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ppsa postanowił, jak w sentencji.