Uzasadnienie
A. C. złożyła w dniu 11 września 2014 r. do Sądu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie wszczętej z jej skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2014 r.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że otrzymuje emeryturę w wysokości 1.702,45 zł. która podlega zajęciu komorniczemu; posiada mieszkanie (o powierzchni 30 m2) oraz jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej. Stwierdziła ponadto, że "pozostaje w stosunku pracy (...) bez wynagrodzenia".
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 15 września 2014 r. wezwał skarżącą do przedstawienia: a) dokumentu potwierdzającego aktualną wysokość dochodu, b) wyciągów z rachunków bankowych będących w posiadaniu strony skarżącej, uwzględniających operacje na tych rachunkach w okresie ostatnich trzech miesięcy, c) szczegółowego wykazu wydatków ponoszonych miesięcznie na konieczne utrzymanie (m.in. zakup żywności, odzieży, środków czystości, leków, utrzymanie mieszkania) oraz inne potrzeby wraz z określeniem wysokości, w tym także ich udokumentowanie za pomocą kopii faktur i rachunków, d) kopii umowy kredytowej (karty kredytowej) o której mowa we wniosku o przyznanie prawa pomocy, e) szczegółowych informacji dotyczących postępowania egzekucyjnego (np. tytułu wykonawczego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności), f) dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości.
Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 30 września 2014 r. i mimo upływu wyznaczonego 14 - dniowego terminu, nie zostało wykonane.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
A. C. domaga się od Sądu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Wobec tego powinna wykazać, że ze względu na ubóstwo nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Według art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony, obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Z kolei w myśl art. 255 tej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w sprawie prawa pomocy.
Referendarz stwierdza, że informacje zawarte przez A. C. we o przyznanie prawa pomocy, wzbudziły wątpliwości co do wiarygodności i okazały się niewystarczające do ustalenia rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącej. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika bowiem, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie osiąga żadnych dochodów. W świetle tego zasadnicze wątpliwości wzbudziła kwestia źródeł czerpania przez skarżącą środków na bieżące utrzymanie się (źródeł dochodów i ich wysokości). Wątpliwości tych skarżąca, wezwana do uzupełnienia wniosku w trybie art. 255 p.p.s.a., nie wyjaśniła.
Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Skoro zatem wnioskodawca na wezwanie sądowe nie złożył stosownych wyjaśnień co do swojej sytuacji finansowej, to w konsekwencji uniemożliwił ustalenie, czy spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Brak możliwości ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy, wynikający z uchylenia się od przedłożenia na sądowe wezwanie informacji o swojej sytuacji bytowej, uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.