Uzasadnienie
M. O. wnioskiem z dnia 18 maja 2016 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowego oświadczenia i dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego przez skarżącego, wynika, że M. O. gospodarstwo domowe prowadzi z żoną M. O. oraz dwudziestoletnim snem A. O. Rodzina utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych przez skarżącego z tytułu umowy o pracę (1500 zł. netto miesięcznie). Wnioskodawca prowadzi także działalność gospodarczą (Firma [...]), ale dochody z tego tytułu są znikome (w 2015 r. 6.119,87 zł., od grudnia 2015 r. do marca 2016 r. skarżący zawiesił działalność gospodarczą, w związku ze złym stanem zdrowia, zaś za I półrocze poniósł stratę w wysokości 1.628,03 zł.). Z zaświadczenia o wysokości dochodu podatnika, wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., wynika, że w 2015 r. dochody skarżącego wynosiły łącznie 28.276,04 zł. (21.815,60 zł. netto) czyli ok. 1.750 zł. miesięcznie. Z podatkowej księgi przychodów i rozchodów wynika natomiast, że w sierpniu 2016 r. przychód z działalności gospodarczej wyniósł niecałe 10.000 zł., zaś wydatki przekroczyły kwotę 10 000 zł.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył ponadto, że jest właścicielem domu mieszkalnego, na którego utrzymanie przeznacza ok. 600 zł. miesięcznie (energia, woda, gaz, opał). Wyżywienie i środku higieny to wydatek co najmniej 800 zł. miesięcznie.
Zdaniem referendarza sądowego, wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez M. O. jest uzasadniony, ponieważ wykazał on, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Sytuacja dochodowa i majątkowa skarżącego jest obiektywnie trudna. Wraz żoną i synem utrzymuje się w zasadzie z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.500 zł. miesięcznie, która wystarcza do zaspokojenia jedynie ich najbardziej podstawowych potrzeb. Zatem nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego (w rozpoznawanej sprawie wpis od skargi wynosi 400 zł.). W konsekwencji zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają wyłącznie na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.