Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia uczyniono postanowienie w przedmiocie uznania ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione, które zostało wydane w trybie art. 37 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi winien bowiem uprzednio pochylić się nad wymogami jej dopuszczalności. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., niemniej rozstrzygnięcie to nie podlega odrębnemu zaskarżeniu, gdyż nie kończy ono postępowania w sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i nie służy na nie zażalenie. Nie jest to postanowienie o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 866/19).
Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w formie postanowienia ma charakter incydentalny, jest wyłącznie czynnością nadzorczą, stąd wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie oznacza możliwości zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego. Skardze podlega zaniechanie przez organ wykonania obowiązku procesowego, nie zaś rozstrzygnięcie załatwiające ponaglenie (por. wyrok NSA z 29 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2011/19).
Przypomnieć więc należy, że niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie znajduje ochronę na gruncie innej instytucji procesowej, czyli skargi na bezczynność (przewlekłość), a jej rozważanie odbywa się w odrębnym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.