Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2015 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania M. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, w sprawie ze skargi ze skargi M. K. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezprzedmiotowe
W piśmie z dnia 5 stycznia 2016 r. skarżący, w ustawowym terminie, złożył sprzeciw od powyższego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazał, że prowadzone jest w stosunku do niego postępowanie egzekucyjne
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sprzed nowelizacji z 15 sierpnia 2015 r. z tego względu, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 2 lipca 2014 r., a więc przed nowelizacją. Zgodnie powołanym przepisem w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 tej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
W nadesłanym formularzu PPF skarżący wskazał, że nie posiada żadnych oszczędności, jego dochody to środki na utrzymanie rodziny i mieszkania. Oświadczył, że posiada także niezbędny sprzęt do działalności usługowej i środki transportu, ponadto jest właścicielem dwóch lokali o pow. 242 m2 i 61m2.
W piśmie z dnia 28 października 2015 r. wezwano wnioskodawcę do nadesłanie – w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania:
- a) oświadczenia precyzującego informacje o osobach prowadzących ze skarżącym gospodarstwo domowe;
- b) zaświadczenia o sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wydanego przez upoważnionego pracownika jednostki organizacyjnej gminy realizującej zadania pomocy społecznej;
- c) oświadczenia w sprawie dochodów uzyskiwanych przez skarżącego i osoby pozostające z nim w gospodarstwie domowym;
- d) wyciągów z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych z okresu ostatnich 6 miesięcy;
- e) odpisów zeznań podatkowych;
- f) zaświadczenia wskazującego powierzchnię należącej do skarżącego nieruchomości rolnej;
- g) oświadczenia wskazującego, czy wskazane w rubryce nr 7.1 formularza wniosku inne nieruchomości, tj. lokale o powierzchni 242 m2 i 61 m2, przynoszą skarżącemu dochód;
- h) oświadczenia w sprawie majątku ruchomego należącego do skarżącego;
- i) kopii dokumentów wskazujących wysokość stałych, niezbędnych wydatków w gospodarstwie domowym.
Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 2 listopada 2015 r., jednak pozostało bez odpowiedzi.
W ocenie Sądu nieprzedłożenie dokumentów stanowiących odpowiedź na powyższe wezwanie nie pozwala na rzeczywistą ocenę możliwości płatniczych skarżącego. Nadesłana przez skarżącego kopia tytułu egzekucyjnego i zawiadomienia o zajęciu środka transportu, wobec braku pozostałych dokumentów, o które skarżący został wezwany, nie powala na pozytywne rozpoznanie wniosku.
W niniejszej sprawie należało uznać, że skarżący nie wykazał, że znajduje się w takiej sytuacji majątkowej, która pozwalałaby na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.