Uzasadnienie
W skardze z dnia 1 września 2011 r. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. P. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.
Zaskarżoną decyzją organ administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r., którą określił wysokość zobowiązania P. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo P. w G., z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 64.000,00 zł.
Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej P. M. wywiódł, że jego firma w lipcu bieżącego roku przyniosła straty na poziomie około 32.000 zł. W sierpniu nie uzyskała żadnych przychodów. Skarżący posiada zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na kwotę 8.515,24 zł, zaległości podatkowe na kwotę 679 zł, a także zaległe zobowiązania wobec kontrahentów na łączną kwotę 12.741,90 zł. Nie realizuje zaległych zobowiązań ze względu na brak środków. W zaistniałej sytuacji zmuszony był rozwiązać stosunki pracy z osobami, które zatrudniał i zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej. Aktualnie zarejestrowany jest jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku (zaświadczenie Starosty G. z dnia [...] października 2011 r. nadesłane przy piśmie z dnia 28 października 2011 r.).
W ocenie P. M. przymusowe wykonanie decyzji wywoła katastrofalne skutki i w istotny sposób pogłębi trudną sytuację, w jakiej obecnie się znajduje. Skarżący dodał, że ma na utrzymaniu siedmioletniego syna, a jego żona osiąga dochód w wysokości około 1.400 zł miesięcznie, który od dłuższego czasu stanowi jedyne źródło utrzymania trzyosobowej rodziny.
Do akt sprawy P. M. dołączył dokumenty potwierdzające podane w przedmiotowym wniosku dane dotyczące jego sytuacji majątkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.).
Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego.
Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego.
W ocenie Sądu P. M. wykazał istnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymuje w mocy decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2011 r., którą określono wysokość zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na kwotę 64.000 zł. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Stosownie do treści art. 17 ust. 2 powołanej ustawy w przypadku niewykonania decyzji określonej w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę za brak sieci w wysokości odpowiadającej 50 % kwoty niewpłaconej opłaty za brak sieci.
Treść powołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci rodzi po stronie podmiotu, do którego ją skierowano bezwzględny obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a niewywiązanie się z tego obowiązku w ciągu 14 dni od daty uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję określającą wysokość opłaty powoduje, że organ administracji ustala opłatę dodatkową.
Skoro skarżący nie osiąga dochodu, z braku środków nie reguluje przedterminowych zobowiązań, w tym publicznoprawnych, a jedyne źródło utrzymania jego trzyosobowej rodziny stanowi obecnie wynagrodzenie żony w wysokości około 1.400 zł miesięcznie, to nie ulega wątpliwości, że uiszczenie kwoty 64.000,00 zł może po jego stronie spowodować szkodę, doprowadzając do sytuacji, w której pozbawiony by został środków niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych swoich i rodziny.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.