Uzasadnienie
Skarżąca M. W. w dniu 30 czerwca 2005r., zachowując przepisany prawem termin, wniosła skargę na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] maja 2005r. o znaku L. dz. [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] o uzgodnieniu projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego podlegającego na nadbudowie budynku oficyny o jedną kondygnację oraz poddasze użytkowe z przeznaczeniem całej kubatury budynku na pomieszczenie mieszkalne przy ul. [...] w K. (działka nr [...] i część działki nr [...], obręb [...]).
W uzasadnieniu skargi zarzucono naruszenie art. 8, 9 i 58 kpa. Wskazano, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez winy skarżącego, ponieważ zastosowała się ona do pouczenia zawartego w postanowieniu organu pierwszej instancji, w myśl którego od jego rozstrzygnięcia przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia (zarzut błędnego pouczenia skarżąca podtrzymała w piśmie z dnia 21 września 2005r.). Skarżąca podniosła, że zachowała określony przez organ pierwszej instancji termin do wniesienia środka zaskarżenia. Zaznaczyła ponadto, że - wnosząc środek zaskarżenia w terminie określonym w postanowieniu organu I instancji - działała w zaufaniu do organu państwa i była przekonana, że organ ten zgodnie z art. 9 kpa w sposób należyty i wyczerpujący poinformował ją o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia jej praw i obowiązków. Skarżąca konkludowała, że błędne pouczenie nie może jej szkodzić i że w literaturze przedmiotu wyrażono pogląd, iż wniosek o przywrócenie terminu jest w takim przypadku zbędny.
W odpowiedzi na skargę organ - Minister Kultury - wniósł o jej oddalenie z uwagi na wniesienie przez skarżącą zażalenia od postanowienia organu pierwszej instancji po terminie siedmiu dni od doręczenia stronie postanowienia, określonym w art. 141 § 2 kpa. Organ zaznaczył, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] zostało doręczone skarżącej w dniu 3 stycznia 2005r., znajdowało się w nim prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie terminie o wniesienie zażalenia, a strona wniosła zażalenie w dniu 14 stycznia 2005r., czyli po terminie do dokonania tej czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 141 § 2 kpa zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone skarżącej w dniu 3 stycznia 2005r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tego postanowienia przez skarżącą.
Z kolei art. 112 kpa odpowiednio zastosowany do postanowień na podstawie art. 126 kpa stanowi, że błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa zażalenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
W niniejszej sprawie koniecznym było ustalenie jakiej treści pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia zostało zawarte w postanowieniu organu I instancji doręczonym skarżącej. W aktach administracyjnych bowiem znajduje się postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...], w oryginale, w którego treści organ poucza o możliwości wniesienia zażalenia w terminie 7 dni. Skarżąca natomiast przedłożyła, wobec kwestionowania tej okoliczności w odpowiedzi na skargę, kserokopię postanowienia o tej samej treści oraz oznaczeniu, gdzie znajduje się pouczenie o możliwości zaskarżenia postanowienia w drodze odwołania w terminie 14 dni.
Dysponując zatem dwoma, o różnej treści w części pouczenia o zaskarżeniu, postanowieniami, sąd poddał w wątpliwość autentyczność znajdującego się w aktach administracyjnych postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. Sąd doszedł do wniosku, wobec treści pouczenia zawartego w kopii postanowienia złożonego przez skarżącą, iż organ doręczył jej postanowienie zawierające inną treść w części pouczenia od tego znajdującego się w aktach administracyjnych przedłożonych przez organ sądowi administracyjnemu. Sąd zatem dokonał oceny legalności postanowienia Ministra Kultury w brzmieniu doręczonym skarżącej.
Zgodnie z art. 8 kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, natomiast art. 9 kpa stanowi, że organy te są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Mają one obowiązek czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
W świetle powyższych przepisów oraz uregulowania zawartego w art. 112 kpa odpowiednio zastosowanego do postanowień na podstawie art. 126 kpa stanowiącego, że błędne pouczenie w postanowieniu co prawa zażalenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, stwierdzić należy, że nie można skarżącej skutecznie postawić zarzutu nie złożenia zażalenia w terminie określonym w art. 141 § 2 kpa. Skarżąca zastosowała się bowiem do pouczenia znajdującego się w postanowieniu organu pierwszej instancji, zgodnie z którym środek zaskarżenia od rozstrzygnięcia tego organu wnieść można w terminie 14 dni od jego doręczenia stronie. Bezsporne jest, że skarżącej postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] zostało doręczone w dniu 3 stycznia 2005r. Skoro tak, to - stosując się do pouczenia zawartego w tym postanowieniu poprzez wniesienie zażalenia w dniu 14 stycznia 2005r., czyli w określonym w nim terminie - przyjąć należy, że skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia środka zaskarżenia. Minister Kultury miał więc obowiązek rozpatrzyć takie zażalenie jako wniesione z zachowaniem terminu, bez potrzeby wnoszenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C oraz art. 200 i 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.