Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia (...) kwietnia 2007 r. ustającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na nieruchomości usytuowanej w P. działce nr ew. (...) obręb (...) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia organu I instancji. Wyjaśnił, iż z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niezbędne (art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Przywołując art. 61 w/w ustawy dodał, iż wydanie pozytywnej decyzji jest uzależnione od łącznego spełnienia przesłanek w nim wymienionych przy równoczesnym stwierdzeniu braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji. Inwestor przedłożył wymagane art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy dokumenty a decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 63 ust. 2 nie rodzi praw do terenu ani też nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. G., zwana dalej skarżącą, podniosła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło jej zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy a naruszających jej interes jako właścicielki w oparciu o ustawę Prawo budowlane. Nie uwzględniono także sugestii aby wstrzymać wszelkie decyzje dotyczące przedmiotowej działki do czasu prawomocnego wyroku w sprawie zawłaszczenia jej przez Gminę P. Pismem datowanym na dzień 15 października 2007 r. skarżąca uzupełniła swoją skargę przedstawiając koleje losu działki. Dodała, iż brak jest miejsc parkingowych a istniejący wjazd musi zapewnić możliwość dojazdu dla służb specjalnych a także chodnik dla pieszych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art.
- 52. ust.
- 1. w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. przy czym ust 2 określa treść wniosku.
O treści decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 54 w zw. z art. 64 ust 1 cyt ustawy zgodnie z którym decyzja określa:
- 1) rodzaj inwestycji;
- 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
- a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
- b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
- c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
- d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
- 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Tak więc należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowi opis inwestycji zawarty we wniosku, przy czym treść decyzji winna nawiązywać także do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Warunkiem koniecznym ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. Jeśli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu (art. 54 pkt 2), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych.
Przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich obejmuje trzy wymagania określone w punktach od 1 do 3, które ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Przepis § 3 cyt. rozporządzenia stanowi w ust. 1 "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", a w ust. 2 tego paragrafu stanowi- "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów".
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami. W ocenie Sądu przeprowadzona analiza jak również analiza stanu faktycznego i prawnego terenu lokalizacji inwestycji pozwoliła stwierdzić, że wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów prawa.
. Podstawowy zarzut skargi sprowadzający się do stwierdzenia, iż wydanie decyzji narusza interes osób trzecich, tj. skarżącej, nie mógł się ostać. Otóż wyraźnie w pkt 2 decyzji organu I instancji stwierdzono, m.in., iż inwestycja nie może pogarszać warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich a ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności także dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych dla ludzi.
Sąd uznał za chybione również zarzuty skarżącej podniesione w uzupełnieniu skargi albowiem szczegółowe ustalenia wykraczają poza stadium koncepcji wyjściowej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i odnoszą się do fazy projektu budowlanego opracowanego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
Tak więc organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania podniesionych zarzutów, albowiem kwestie te, jak już wskazano powyżej, będą brane pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę.
Natomiast co do zarzutu skarżącej, iż organy administracji nie wstrzymały wydania decyzji do czasu zakończenia postępowania w sprawie zawłaszczenia działki przez Gminę P. należy podkreślić, iż toczące się przez sądem powszechnym postępowanie pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.
O ocenie Sądu organ orzekający w sprawie zasadnie uznał, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym na etapie postępowania kończącego się wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a zarzuty podnoszone przez skarżącą nie dotyczą kwestii mieszczących się w zakresie prowadzonego postępowania.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.