Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...].04.2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej SKO) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta [...] (zwanego dalej Burmistrzem) z dnia [...].03.2016 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia na wniosek A. L. postępowania w sprawie usunięcia drzewa rosnącego na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. Zaskarżone postanowienie SKO zapadło w następującym stanie sprawy. Burmistrz ustalił, że wnioskodawca – A. L. nie jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o usunięcie przedmiotowego drzewa, bowiem drzewo to nie rośnie na jego posesji, a wniosku o usunięcie nie poparła jej właścicielka. Z tego względu na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia tego postępowania z jego wniosku. Uprzednio zaś Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...].12.2015 r., Nr [...], odmówił M. K. - właścicielce nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] - wydania zezwolenia na usunięcie tego drzewa - dębu o obwodzie pnia 150 cm.
We wniesionym zażaleniu A. L. stwierdził, że przedmiotowe drzewo wrasta na jego posesję, niszcząc ogrodzenie. Ponadto wskazał, iż nie jest w stanie wykonać nowego ogrodzenia i zaznaczył, że z upływem lat drzewo będzie wyrządzało coraz większe szkody, z uwagi na powiększający się jego obwód. Argumentował, że stanowi zagrożenie dla budynku mieszkalnego, przyłącza elektrycznego, telekomunikacyjnego oraz niszczy podmurówkę ogrodzenia. SKO w zaskarżonym postanowieniu podzieliło stanowisko I. instancji i stwierdziło, że Wnioskodawca nie jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na usunięcie drzewa rosnącego na działce sąsiedniej należącej do M. K. Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody tylko posiadacz nieruchomości może ubiegać się o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa, a jeżeli nie jest właścicielem danej nieruchomości, to musi posiadać na to zgodę właściciela.
Skoro więc wniosek o usunięcie przedmiotowego drzewa został złożony przez osobę niebędącą stroną postępowania, Organ I. instancji postanowieniem z dnia [...].03.2016 r., działając na podstawie art. art. 61 a § 1 k.p.a., prawidłowo odmówił A. L. wszczęcia postępowania w sprawie usunięcia drzewa rosnącego na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. We wniesionej skardze A. L. stwierdził, że obecnie skonsultował tę kwestię z właścicielką działki położonej przy ul. [...] w [...]. W efekcie pod jego skargą na postanowienia obu instancji, M. K. złożyła oświadczenie z dnia 29.05.2016 r., z którego wynika, że w całości popiera wniosek Skarżącego o wycięcie przedmiotowego dębu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i poparło swe stanowisko, zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje - w zakresie swojej właściwości - kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd pierwszej instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Trzeba też nadmienić, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (por. a contrario art. 119 pkt 2 P.p.s.a.).
Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym, zwłaszcza że art. 119 pkt 4 P.p.s.a. nie zawiera żadnych warunków wstępnych skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Z tego względu w myśl art. 120 P.p.s.a. sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów.
Przystępując zatem do rozpoznania niniejszej sprawy we wskazanym trybie stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, postanowienia obu instancji nie naruszają obowiązującego prawa - zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trafnie stwierdziły Organy obu instancji, że zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma treść art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości może nastąpić, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela nieruchomości, 2) właściciela urządzeń o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego - jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Obowiązkiem Skarżącego było zatem dołączenie do wniosku o zezwolenie na wycięcie przedmiotowego drzewa, zgody udzielonej na to przez właściciela przedmiotowej nieruchomości.
Skarżący takiej zgody nie dołączył, mimo że wyraźnie wskazano na taką konieczność w postanowieniu I. instancji. Nadto, także podczas postepowania prowadzonego przed SKO, na skutek wniesionego zażalenia, Skarżący nie wykazał, że wniosek jego aktualnie popiera właścicielka nieruchomości, na której przedmiotowe drzewo rośnie. Należy nadmienić, że zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. wszczęcie postępowania administracyjnego następuje na żądanie strony lub z urzędu. Przepis art. 61 a § 1 K.p.a. stanowi natomiast, że gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści wskazanego przepisu wynika więc, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, drugą zaś zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania.
Wobec tego, za trafne należało uznać rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu Burmistrza o odmowie wszczęcia tego postepowania z wniosku A. L. Zważywszy zaś, że stan ten nie uległ zmianie podczas postepowania zażaleniowego przed SKO, nie można zarzucić Organowi odwoławczemu wadliwości podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślenia przy tym wymaga, że sam fakt, iż uprzednio właścicielka przedmiotowej nieruchomości – M. K., bezskutecznie ubiegała się o zgodę na usunięcie tego drzewa, nie jest równoznaczne z uznaniem, że z pewnością obecnie popierała wniosek Skarżącego o zgodę na jego wycięcie. Mogła bowiem zmienić zdanie i zaniechać takiego zamiaru. Mając zaś na uwadze, że oświadczenie M. K., popierające wniosek A. L. o wyrażenie zgody na usunięcie drzewa rosnącego na jej nieruchomości, położonej przy ul. [...] w [...] - datowane jest na dzień 29.05.2016 r. – stwierdzić należy, że fakt jego złożenia nie stanowił przesłanki wznowieniowej, którą Sąd zobligowany byłby uwzględnić z urzędu i co prowadziłoby do konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Nie była to bowiem okoliczność istniejąca w dniu wydawania zaskarżonych postanowień, a nieznana Organowi rozstrzygającemu sprawę, mająca wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Wobec tego, skoro właścicielka przedmiotowej działki począwszy od dnia 29.05.2016 r. popiera wniosek Skarżącego o wycięcie wskazanego drzewa, rosnącego na jej posesji - bo z tej daty pochodzi jej zgoda – mogłoby być ono potraktowane przez Organ jako oświadczenie właściciela, o którym mowa w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody, w razie złożenia przez Skarżącego kolejnego wniosku o wyrażenie zgody na wycięcie tego drzewa.
W tym stanie rzeczy, skarga nie posiadała usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlegała oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art.151 P.p.s.a.