Uzasadnienie
A. A. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. uchylającą w części decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], i orzekającą w części uchylonej co do istoty w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych z garażem podziemnym na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...].
Uzasadniając wniosek skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja nadaje się do wykonania. Decyzja SKO jest decyzją ostateczną, więc w przypadku stwierdzenia jej ostateczności przez właściwe organy, może ona zostać wykorzystana przy wystąpieniu inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego rozpoznanie niniejszej skargi stałoby się bezprzedmiotowe w przypadku uzyskania pozwolenia na budowę przez inwestora i następnie wniesienia budynku. Skonsumowanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji może bowiem wywołać trudne do odwrócenia skutki, w okresie, w którym skarżący oczekiwać będzie na rozpoznanie jego skargi przez sąd.
Skarżący stwierdził także, że na obecnym etapie nie można przewidzieć, w jaki sposób organ wydający pozwolenie na budowę ustaliłby krąg stron tego postępowania, zważywszy na brak ścisłego określenia miejsca usytuowania przyszłej zabudowy na obszarze inwestowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić należy, że – wbrew stanowisku skarżącego - decyzja ustalająca warunki zabudowy, z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu, nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P.p.s.a. Ustalenie warunków zabudowy terenu nie przesądza jeszcze o lokalizacji inwestycji, nie upoważnia też do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego.
Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się skarżący, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a zatem nie jest możliwe - w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. - wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Należy podkreślić, że argumentacja skarżącego zawarta we wniosku odnosi się w istocie do postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a nie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Okoliczność na którą powołuje się strona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tj. rozpoczęcie budowy, realizacja inwestycji, nie jest bezpośrednim skutkiem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie może ona naruszać na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw wnioskujących w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Sama obawa, że w przyszłości takie pozwolenie może zostać wydane na podstawie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, nie uzasadnia jeszcze wstrzymywania jej wykonania na obecnym etapie.
Wszak ustawodawca wyraźnie przewidział możliwość wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wprowadzając zarazem istotny instrument ochrony interesu inwestora, w postaci możliwości ustanowienia kaucji (art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.).
Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.