Uzasadnienie
S. P. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1061/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. P., jako wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności.
Odpis ww. postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 9 września 2014 r. W dniu 17 września skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że nie pracuje, nie uzyskuje dochodów, jako oszczędności pieniężne wpisał kwotę 500 zł.
Zarządzeniem z dnia 22 września 2014 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez:
- - nadesłanie wyciągów z rachunków bankowych,
- - udzielenie informacji na temat źródeł utrzymania (w szczególności czy otrzymuje pomoc finansową od rodziny lub znajomych oraz czy wykonuje prace dorywcze, za które dostaje wynagrodzenia)
- - udzielenie informacji na temat gdzie i na jakiej podstawie skarżący mieszka,
- - udzielenie informacji, skąd uzyskał środki w wysokości 500 zł.
W piśmie z dnia 1 października 2014 r. skarżący oświadczył, że nie posiada rachunków bankowych. Nie pracuje, utrzymuje się jedynie dzięki drobnemu wsparciu finansowemu znajomych. Nie posiada tytułu prawnego do lokalu, mieszka gościnnie u znajomych i nie ponosi w związku z tym żadnych opłat.
Rozpoznając wniosek, zważono co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę, że nie posiada on żadnego majątku, oszczędności, możliwości zarobkowania. Obecnie utrzymuje się jedynie dzięki pomocy znajomych, którzy zapewniają mu noclegi, wyżywienie i podstawową pomoc w utrzymaniu koniecznym. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącemu prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem go prawa do Sądu.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.